Chum เสี่ยวดีนักมารักกันมั๊ย

8.5

เขียนโดย tietang

วันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 17.02 น.

  11 chapter
  271 วิจารณ์
  11.56K อ่าน
แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

8)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
เพี้ย เพี้ย!!
 
พอตื่นได้แก้วก็รั่วฝ่ามือตีลงบนแขนชายหนุ่มไม่ยังเพราะแขนยาวนั้นกอดเธอสะแน่นแถมไม่ยอมปล่อยอีก
ต่างหาก
 
 
โทโมะ  :  ตีทำไมอ่าแก้วใจจ๋า~
 
แก้ว  :  ตื่นแล้วเอามือออกไปด้วยเลย
 
 
มองไปที่มือที่ยังกอดเธอแน่นไม่ปล่อย
 
 
โทโมะ  :  หึ ไม่ปล่อย
 
 
ใบหน้าหล่อๆยิ้มแบบกวนๆจนแก้วทนไม่ไหว
 
 
คลุก คลัก คลุก คลัก
 
 
ทั้งสองกำลังเล่นผีผ้าห่มกันอยู่เริ่มจากแก้วเอาผ้ามาคลุมไม่ให้โทโมะมองเห็นแต่โทโมะก็ไม่ยอมเล่นสนุกคลุก
 
คลักอยู่บนเตียง
 
 
 
ฟลึ่บ~ขวับ ฟับ ง่ำๆ~
 
 
เห็นป๊ากับม๊าเล่นสนุกอยู่บนเตียงเจ้าลูกๆแสนรู้ทั้งสามตัวก็กระโจนขึ้นเตียงไปบ้างทันทีแล้วก็ทั้งกัดทั้งงับผ้าห่ม
 
 
แก้ว  :  อ่าๆพอแล้วเลิกแล้วลงไปได้แล้วนะเด็กๆ
 
 
หยุดเล่นแล้วบอกลูกๆเพราะเจ้าพวกนั้นจะหยุดก็ต่อเมื่อเธอหยุด
 
 
โทโมะ  :  โอ๋ๆKuma ม๊าไม่สนใจเหรออ๋อๆน้อยใจเหรอ
 
 
เห็นแก้วขว้าดอล์ล่ากับฮันนี่มากอด แต่ลืมเจ้าตัวเล็ก...เลยจับมาคุยพยักเพยิด
 
 
แก้ว  :  ไหมม๊าไม่ได้ไม่สนใจ แต่Kumaตัวเล็กม๊ากลัวม๊าเล่นแรงอ่า~
 
 
มองหน้าแล้วเอาจมูกไปชนจมูกKuma
 
 
โทโมะ  :  อิจฉา Kuma แล้วไม่เห็นทำกับโมะบ้างเลย
 
แก้ว  :  ก็โมะไม่ใช่ลูกหมานิน่า
 
 
โทโมะได้ยินรีบเอาหน้าไปคลอกเคลียที่คอแก้ว
 
 
แก้ว  :  พอเลยๆลุกๆไปอาบน้ำกัน
 
โทโมะ  :  เย่ๆอาบน้ำด้วยกัน
 
แก้ว  :  ไม่แก้วพูดกับลูกไม่ได้พูดกับโมะ
 
 
พูดจบลุกขึ้นวางลูกๆไว้แล้วเข้าห้องน้ำไปเลย
 
+
 
+
 
+
 
 
เฟย์  :  ดูสิไม่รู้ยัยแก้วจะรอดไหมเนี่ย
 
เขื่อน  :  ยากอะป่านนี้คงโดนไอ้โมะฟัดจนช้ำไปทั้งตัวแล้วมั๋ง
 
แก้ว  :  ใครช้ำย่ะฉันยังปลอดภัยก็พอ
 
 
เดินดุ่มๆเข้ามานั่งแหวกกลุ่ม
 
 
เฟย์  :  แกรอดมาได้เจ๋งสุดๆอะ
 
แก้ว  :  แกก็เจ๋งยัยเฟย์ที่รอดมาได้ฮ่าฮ่า
 
 
เฟย์กับเขื่อนมองหน้ากันแล้วก็หน้าแดงทั้งคู่
 
 
แก้ว  :  ทำไมหน้าแดงทำไมอย่าบอกนะว่า...
 
เฟย์  :  ไม่ใช่แกอย่าคิดมากสิ
 
เขื่อน  :  แต่คิดเผื่อไว้ก็ดีนะ555
 
เฟย์  :  กบ!!
 
เขื่อน  :  ค๊าบรูดซิบปากแล้วค๊าบบ
 
แก้ว  :  แกเพื่อนๆไปไหนหมดแล้วอ่า
 
 
ถามถึงเพื่อนๆที่มาด้วยกันเยอะเพราะว่าที่เห็นตอนนี้มีแค่เฟย์กับเขื่อนเท่านั้น
 
 
เขื่อน  :  กลับไปหมดแล้วพรุ่งนี้วันจันทร์โรงเรียนเข้ามันกลับไปแต่เช้าแล้ว
 
แก้ว  :  อ๋อ...เหรองั้นเรากลับเมื่อไหร่ดีอะ
 
เฟย์  :  เฟย์ว่าจะอยู่เล่นน้ำอีกครึ่งวันแล้วก็จะกลับหรือแก้วว่าไง
 
แก้ว  :  อืมงั้นก็ได้
 
เขื่อน  :  ใครเดินมาทางนี้ไม่ใช่ไอ้โมะนิ
 
 
มองไปที่คนร่างสูงใหญ่ที่เดินตรงมายังโต๊ะที่ตนเองนั่งอยู่
 
 
แก้ว  :  อ้าวพี่ป้อง...มาได้ไงคะเนี่ย
 
 
คนที่เขื่อนเห็นที่แท้ก็เป็นรุ่นพี่ที่จบออกไปเมื่อประมาณ10ปีที่แล้วเอง(แก่เวอร์!!ย้ำว่าแก)
 
 
ป้อง  :  พี่ก็มาเที่ยวประจำนะครับไม่คิดว่าจะเจอน้องแก้ว
 
แก้ว  :  คะแก้วก็มาเที่ยวกับเพื่อนๆคะ พี่อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนไหมคะ
 
 
ทั้งเฟย์และเขื่อนมองหน้าแก้วประมาณว่า แกจะชวนทำไมว่ะ
 
 
ป้อง  :  ก็ดีครับทานกันเยอะๆคงสนุกน่าดู แล้วไหนเพื่อนๆน้องแก้วหล่ะครับ
 
เฟย์  :  ไม่ต้องถามหาหรอกคะมาโน้นแล้ว
 
ป้อง  :  อ้าวแล้วน้องเบลล์ไม่ได้มาด้วยเหรอครับ
 
แก้ว  :  มาคะอีกสักพักก็คงจะลงมา พี่ป้องรู้จักด้วยเหรอคะ
 
ป้อง  :  ครับรู้จัก
 
 
โทโมะที่เดินมาเข้ามาพร้อมกับหน้าตาบอกบุญไม่รับ
 
 
โทโมะ  :  สวัสดีครับพี่
 
ป้อง  :  ครับ
 
 
ทักทายกันตามมารยาทพอเป็นพิธีแล้วโทโมะก็หย่อนตัวลงนั่งข้าวๆแก้ว
 
 
 
ฟอด~
 
 
โทโมะ  :  มอร์นิ่งครับทื่รัก
 
 
หอมแก้วไปฟอดใหญ่เพื่อโชว์รุ่นพี่ที่นั่งอยู่ด้วย
 
 
แก้ว  :  โมะทำอะไรแบบนี้ ที่นี้ไม่มีคนให้เราแกล้งหรอกนะเนี่ย
 
โทโมะ  :  ไม่อยากแกล้งนิน่าอยากหอมจริงๆมากกว่า
 
 
ตอนนี้ทั้งโต๊ะต่างนั่งฟังโทโมะและแก้วคุยกัน
 
 
แก้ว  :  อย่ามาพูดมากเลยนะคนฉวยโอกาส
 
โทโมะ  :  เปล่าเลยนะเมื่อคืนแก้วใจจ๋าเต็มใจไม่ใช่เหรอครับ ไม่ปล่อยให้โมะนอนเลยนะ
 
 
ที่นั่งกันอยู่รู้แล้วว่าโทโมะแก้วเริ่มเล่นกันอีกแล้ว แต่มีคนเดียวเท่านั้นที่ไม่รู้เรื่องรู้ว่า นายรุ่นพี่คนนั้นทำตาโต
 
 
ป้อง  : น้องแก้ว!!
 
แก้ว  :  คะพี่ป้อง มีอะไรต้องตกใจหรือคะ
 
ป้อง  :  น้องแก้วกับนายนั่น
 
โทโมะ  :  เป็นคู่รักที่แสนหวานที่สุดในสามโลกเลยครับ
 
 
ไม่รอให้แก้วได้มีโอกาสพูดแก้ตัวชิงพูดตัดมาซะก่อน
 
 
โทโมะ  :  พี่มีอะไรรึเปล่าครับ
 
ป้อง  :  ไม่มีอะไรครับก็แค่คิดว่า เด็กเดี๋ยวนี้ไวกันจริง
 
โทโมะ  :  555ไม่ไวไม่ได้หรอกครับเพราะสมัยนี้คนแก่ยิ่งชอบแย่งอยู่ด้วย
 
ป้อง  :  พี่รู้สึกว่าน้องโทโมะจะเข้าใจอะไรผิดรึเปล่าครับเนี่ย
 
โทโมะ  :  ผมว่าผมเข้าใจถูกครับ555
 
แก้ว  :  โมะเลิกเล่นแล้วนะพี่ป้องเข้าใจผิดแล้วเนี่ย
 
โทโมะ :  ไม่เห็นมีอะไรต้องเข้าใจผิดเลยนี้ครับ
 
เฟย์  :  พอๆเรามาทานข้าวกันดีกว่า
 
 
เห็นพนักงานตักอาหารมาเสริ์ฟก็ชวนทุกคนทานการสนทนาเป็ฯไปด้วยความครึกครื้นเพราะโทโมะก็ยังคงปล่อย
 
มุขเสี่ยวๆมาเรื่อยๆ ปล่อยแบบไม่แคร์สื่ออีกแทบไม่เห็นหัวของรุ่นพี่ที่นั่งมองอยู่ด้วยอารมณ์ขุ่นเคือง
 
 
เบลล์  :  ทุกคนทานข้าวไม่เรียกเบลล์เลยนะ
 
 
เบลล์ที่ตื่นคนสุดท้ายเดินมาด้วยท่าทางรื่นรมย์ มาถึงก็พูดเอาพูดเอาแล้วก็นั่งลงข้างๆโทโมะ
 
 
เบลล์  :  โทโมะเบลล์อยากกินกุ้งตักให้ทีซิคะ
 
 
ต่อมอ้อนเกิดจะมาทะลักอะไรตอนนี้ โทโมะก็ตักให้ตามที่ขอร้อง
 
 
แก้ว  :  ไม่เห็นตักให้แก้วบางเลยอ่า~
 
ป้อง  :  พี่ตักให้ก็ได้ครับ
 
 
ตักกุ้งตัวโตมาใส่ที่จานของแก้ว
 
 
โทโมะ  :  แก้วใจจ๋าเรามาแลกกุ้งกันดีกว่าเนอะ
 
 
ตักกุ้งที่รุ่นพี่ตักให้แก้วไปไว้ในจานตัวเองแล้วตักกุ้งตัวใหม่ให้แก้วแทน
 
 
เขื่อน  :  ไอ้โมะมันบ้า555
 
โทโมะ :  บ้างหวงแฟนโว้ยยย
 
เบลล์  :  ห่วงเบลล์เหรอคะ
 
 
พูดแทรกขึ้นมาอย่างไร้มารยาท แก้วมองไปด้วยสีหน้างงๆ
 
 
แก้ว  :  แฟนโทโมะคือเบล์งั้นเหรอเนี่ยแก้วไม่ยักรู้เลยอ่า
 
โทโมะ  :  ไม่ใช่นะครับ~หัวใจโทโมะยกให้แก้วใจจ๋าไปแล้วไงที่ร๊ากกกก
 
แก้ว  :  ไม่จริงอ่าแก้วม่ายเชื่ออออ~
 
 
ตอนนี้ยังคงมีเพียงแค่โทโมะและแก้วสที่ยังคงคุยกัน ป้องกันเบลล์ได้แต่นั่งมอง ส่วนเขื่อนกับเฟย์ก็กินอย่างเดียว
 
ไม่สนใจใครเลย จนกระทั้ง
 
 
เบลล์  :  โมะเบลล์ของคุยอะไรด้วยหน่อย
 
โทโมะ  :  ได้สิว่ามาเลย
 
เบลล์  :  ไม่ใช่ตรงนี้คะ
 
 
โทโมะเดินตามเบลล์ออกไปอย่างว่าง่าย
 
 
 
 
 
 
..................................................................................
หายไปนานเลยคะมาแล้วนะฝากด้วยค๊าไม่รุ้ว่าจะสนุกรึเปล่านะคะมาอ่านแล้วก้ฝากเม้นๆโหวดๆด้วยค๊าแล้ว
 
สัญญาพรุ่งนี้ถ้าเม้นถ้าโหวดเยอะจะมาอัพอีกค๊า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.3 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา