Chum เสี่ยวดีนักมารักกันมั๊ย

8.5

เขียนโดย tietang

วันที่ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554 เวลา 17.02 น.

  11 chapter
  271 วิจารณ์
  11.56K อ่าน
แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

9)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

หลังจากที่เดินไปคุยธุระกับเบลล์เสร็จกลับมาท่าทีของโทโมะก็เปลี่ยนไปที่เคยนั่งข้างแก้วก็เปลี่ยนมุมไปนั่งข้าง

 

เบลล์แทน  ทำเอาแก้วอึ้งจนพูดไม่ออกเลยทีเดียว  คนอื่นก็ด้วยไม่มีใครพูดอะไรสักคำจะมีก็แต่โทโมะกับเบลล์

 

เท่านั้นที่พูดกันป้อนข้าวกันหวานหยดย้อย

 

 

 

‘ไหนบอกว่าแค่เพื่อนไง จะกลับไปหาเค้าใช่ไหม’

 

 

 

ถึงแม้จะไม่พูดแต่ท่าทางสีหน้าก็บ่งบอกได้ชัดเจนว่าแก้วไม่พอใจมาก

 

 

ป้อง  :  พอ!!พี่เลิกยุ่งกับเธอก็ได้ว่ะ

 

 

อยู่ๆก็ลุกพรวดพราดแล้วพูดอะไรที่ทุกคนไม่เข้าใจแล้วเดินออกไป เบลล์กับโทโมะรีบปล่อยมือจากกันทันทีที่

 

ป้องเดินออกไป

 

 

เบลล์  :  ขอบคุณนะโมะ ไม่ได้โมะเบลล์คงแย่

 

โทโมะ  :  ไม่เป็นไรต่อจากนี้พี่นั่นคงไม่มากวนใจเบลล์อีกแล้วหล่ะเนอะ

 

 

ทั้งโทโมะพูดอะไรกับทำเอาทุกคนงงไปหมด

 

 

โทโมะ  :  ข้าวติดมุมปากเบลล์

 

เบลล์พยายามเช็ดแต่มันไม่ถูกที่ซะที่โทโมะก็เลยเช็ดให้

 

 

เขื่อน  :  ไอ้โมะ...เปลี่ยนหวานใจเหรอ

 

โทโมะ  :  หวานใจก็ยังคนเดิมจะเปลี่ยนทำไมว่ะ

 

เขื่อน  :  แต่ท่าทางแกมันเปลี่ยนมากเลยว่ะ555

 

โทโมะ  :  ก็แค่ชวยเหลือเพื่อนเท่านั้น

 

เขื่อน  :  แน่นะว่าไม่มีรีเทิร์น

 

เฟย์  :  สงสัยถ่านไฟเก่ามันจะปะทุอีกครั้ง โทโมะแกทำเพื่อนฉันเสียใจเหรอ

 

โทโมะ  :  เพื่อนคนไหนหล่ะคนนี้หรือคนโน่น

 

 

ชี้ไปที่เบลล์แล้วชี้ไปที่แก้วที่นั่งอยู่ไกลๆโน้น

 

 

เฟย์  :อ้าววแกเห็นแก้วเป็นแค่เพื่อนเหรอเนี่ยไอ้เราก็นึกว่าเป็นแฟนกันไปแล้วซะอีก

 

เบลล์  :  มาขอเบลล์ซิเบลลล์จะตอบตกลงเดี๋ยวนี้เลย55

 

 

เบลล์ยิ้มหวานให้โทโมะ คราวนี้แก้วถึงกับยิ้มไม่ออกเธอไปไม่ถูกเลยที่เดียวเมื่อเห็นโทโมะไม่มาเล่นหยอกล้อกับ

 

เธอเหมือนเคยแต่นั่งกับเบลล์แทน

 

 

โทโมะ  :  เบลล์นี่ล้อเล่นอีกแล้วนะ55งั้นเรามาเป็นแฟนกันไหม

 

 

ถ้อยคำที่ติดตลกทำเอาคนที่นั่งฟังถึงกับอารมณ์เสียไปเลย เค้าจะพูดจาเล่นๆแบบนี้กับคนอื่นไม่ได้นะ

 

 

แก้ว  :  โมะยังไม่เลิกกับแก้วเลยไปขอคบเบลล์ได้ไงอ่าแก้วไม่ยอมหรอกนะ

 

โทโมะ  :  ก็ตัวเองไม่รับรักเค้าสักทีอ่าเค้าเลยเปลี่ยนใจแล้ว

 

 

ทุกคนก็รู้ดีว่าโทโมะพูดเล่นเพราะเมื่อก่อนก็เล่นกันอย่างนี้ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแก้วเข้าใจผิดไปกันใหญ่ลุก

 

เดินออกไปไม่พูดจาใดๆทั้งสิ้น

 

 

เขื่อน  :  เอาแล้วไอ้โมะคราวนี้รู้สึกว่าหวานใจแกจะไม่เล่นด้วยหว่ะ

 

โทโมะ  : แก้วเป็นอะไรว่ะไอเขื่อน ก็แค่เล่นๆ

 

เบลล์  :  เมื่อก่อนเล่นได้เพราะแก้วไม่ได้คิดกับโทโมะเกินเพื่อน แต่ตอนนี้เบลล์ว่าความรู้สึกแก้วคงไม่เหมือนเดิม

 

แล้วหล่ะ

 

โทโมะ  : งง

 

เขื่อน  :  ไอ้โมะโง่รอให้แก้วรักตั้งนาน พอยัยเจ่อนั่นรักเข้าจริงกลับโง่ไม่รู้ตัว

 

โทโมะ  :  ที่แก้วเดินออกไปนั่นคือหึงเหรอ

 

เขื่อน  :  เอ่อไอ้คนความรู้สึกช้า ป่านนี้เดินร้องไห้ขี้มูกโป่งไปแล้ว

 

 

โทโมะที่รู้ความหมายที่หลังต้องรีบลุกเดินตามไป ก็ใครมันจะไปรู้ว่าแก้วหึงก็เคยเล่นกันแบบนี้ นี่ถ้าให้เดาต้องคิด

 

ว่าโทโมะจะขอคบเบลล์จริงๆซินะ

 

+

 

+

 

+

 

 

โทโมะ  :  เป็นอะไรครับที่ร๊ากกกก

 

แก้ว  :  ใครที่รักโมะ

 

โทโมะ  :  ก็คนนี้ไงที่รักโมะ

 

แก้ว  :  เหรอคนนี้จริงๆเหรอ ไม่ใช่คนที่โมะขอคบเมื่อกี้เหรอ

 

 

เอาหล่ะผู้หญิงเหมือนกันหมดร้อยทั้งร้อยน้อยใจเก่งเป็นที่สุด แต่ผู้ชายก็ชอบที่จะง้อไม่ใช่เหรอ

 

โทโมะ  :  เป็นอะไรนะเนี่ย~ถึงได้น้อยใจปกติไม่เคยเห็นน้อยใจเลย

 

แก้ว  :  เปล่าปกติดี ดอล์ล่ากลับบ้านเรากันดีกว่านะ

 

 

เปลี่ยนจากที่พูดกับโทโมะไปอุ้มน้องหมาเธอขึ้นมาแล้วเดินไปที่กระเป๋าเดินทาง

 

โทโมะ  :  กลับพร้อมกันก็ได้

 

แก้ว  :  ไม่เป็นไรแก้วเอารถมา

 

 

 

หมับ~

 

แก้ว  :  ปลอยเลยนะ

 

โทโมะ  :  ไม่~ทำไมหึงไม่บอกโมะบ้าง

 

แก้ว  :  อะไรใครหึงแก้วเปล่านะ ไม่ได้หึงเลยไม่ได้น้อยใจไม่ได้เสียใจไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ

 

 

ไอ้ที่ปฏิเสธมาเมื่อครู่เหมือนว่าจะตรงข้ามกับความจริงไปซะทุกอย่างเลย...

 

 

โทโมะ  :  หึง น้อยใจ เสียใจ คิดอะไรไปไกลเลยนะที่ร๊ากก

 

แก้ว  :  ไม่ได้คิดอะไรแล้วก็ไม่ใช่ที่รักใคร

 

โทโมะ :  อาการอย่างนี้รักโมะขึ้นมาจริงๆแล้วใช่ไหมน้า~

 

แก้ว  :  ไม่รัก!!!

 

โทโมะ  :  งั้นโมะคงต้องไปคบกับเบลล์จริงๆเพราะถ้าจะรอแก้วรักคงไม่มีวันเนอะ

 

 

ปล่อยแก้วออกจากอ้อมแขนแล้วเดินตรงไปที่ประตูจะเปิดออก

 

 

แก้ว  :  ฮึก ฮือออออ~

 

 

แก้วร้องไห้เสียงสะอื้นยั้งเท้าของโทโมะได้เป็นอย่างดี ที่จริงก็กะแค่จะลองใจดูเฉยๆแต่ว่าตอนนี้มันยิ่งกว่านั้นสะ

 

อีก แก้วนั่งกอดดอล์ล่าร้องไห้เหมือนพยายามจะระงับเสียงสะอื้นไว้

 

 

แก้ว  :  แก้วรักป๊าของดอล์ล่า

 

โทโมะ  :  รักแล้วทำไมต้องร้องไห้

 

 

แก้วนึกว่าโทโมะไปแล้วพูดไปซะหมดเปลือกเลย

 

 

แก้ว  :  ทำไมยังอยู่

 

โทโมะ  :  ก็ท่าไม่อยู่จะได้ยินเหรอว่าแก้วรักโมะแล้ว

 

แก้ว  :  โมะกำลังจะคบเบลล์ แก้วจะกลายเป็นคนอื่น

 

โทโมะ  :  โธ่แก้วใจจ๋าโมะรักแก้วจะตาย แค่ลองใจดูอยากรุ้ว่ารักกันบ้างรึยังเองนะ ร้องไห้ทำไมนิ่งซะนะ~ดอล์ล่า

 

โอ๋ม๊าหน่อยเร็ว

 

ดอล์ล่าก็รู้หน้าที่จุ๊บไปที่แก้มโทโมะก่อนจะมาจุ๊บที่แก้มแก้ว

 

 

โทโมะ  :  โมะแค่ช่วยเบลล์จากพี่ป้องเฉยๆ คนที่โมะรักยังไงก็เป็นแก้วนะ  เบลล์บอกว่าพี่ป้องตามจีบอยู่แต่เธอไม่

 

ชอบเลยขอให้โมะช่วย

 

 

แก้ว  :  แก้งยังไม่เห็นทีท่าว่าเค้าจะชอบเบลล์

 

โทโมะ  :  เค้ากะกวาดเรียบทั้งแก้วใจจ๋าทั้งเบลล์ไงหล่ะครับ

 

แก้ว  :  ที่พูดมาให้มันจริง

 

โทโมะ  :  โกหกขอให้ลูกๆไม่รัก

 

 

ลูกก็ช่างรู้เห็นเป็นใจกระโดดขึ้นมาอยู่บนตักโทโมะ3ตัวรวด

 

 

โทโมะ  :  เป็นไงลูกรักโมะจะตายเพราะฉะนั้นโมะรักแก้วจริงๆนะ

 

แก้ว  :  ไปหาเฟย์ดีกว่า

 

 

 

หมับ~

 

โทโมะ  :  ไปไหนอ่ายังไม่ได้กอดกันเลยนะ

 

แก้ว  :  นี่ไม่กอดเหรอ

 

โทโมะ  :  กอดไม่พอ หอมด้วย

 

แก้ว  :  มากไปนะ

 

โทโมะ  :  หอมหน่อยน้า~แก้วใจจ๋าไม่เคยหอมแก้มโมะเลยนะ

 

 

 

 

 

 

......................................................................................

อัพแล้วนะคะฝากด้วยคะ  ไรเตอรืแต่งดราม่าไม่เก่งเลยได้แค่นี้คะ5555

 

กำลัง@___@มากแต่ก้ตามที่สัญยาว่าจะมาอัพก็มาอัพแล้วนะคะ

 

อ่านแล้วเม้นๆโหวดๆนะคะ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.3 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา