นิยายเพลง ใช่เธอ It’s you

8.1

เขียนโดย itim

วันที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2555 เวลา 20.26 น.

  3 บท
  34 วิจารณ์
  8,586 อ่าน
แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

2)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
สนามบิน PF is Real Airport  << (โหะๆ กระแสเขาดัง 55 : สมองไรเตอร์ไปหมดแล้วว)
“เวลา 09:00 น.”
โอ๊ยย!! กว่าจะถึงไทย เฮ้ออ~ เล่นเอานั่งเซ็งถอนหายใจเป็นปลิดทิ้ง เอาไงละเนี่ย ..
“ยัยฟางง…!!!”  เอ๊ะ เสียงใครนะ
ขวับบ     !~ ผ่างง!  O_o ..พอฉันหันไปปุป โอ๊ะโอ ใช่เลย..
“ยัยแก้วว..ยัยเฟย์ ..!!! (>///<)” ตึก ..ตึก ๆ.. ฉันรีบไปแล้วหายัยเพื่อนตัวแสบทั้งสอง แต่แล้วก็..
 “ว๊ายย!!”  ผลั่กก!! ตุ๊บบ!!..
 ……………….. ปัจจุบัน……………...
แหะ ๆ วิ่งสะดุดกระเป๋าตัวเองแล้วล้มลง นั่งก้นจ้ำเบ้าเลย เจ็บง๊ะ ฮือ ๆ (ToT)  โอยย
“เป็นอะไรมั๊ยครับ ผมช่วยนะ (^^)”  โอ๊ะ มีคนยื่นมือมาช่วยฉันอ่า อ๊าย(>~<) รู้สึกว่าเป็นผู้ชายซะด้วย เสียงหล่อเชียว..
“ฮึบ..ขะ..ขอบคุณค่ะ..คุณ.. เฮื๊อกก..!! (O[]o)  ป๊อปปี้!!”  ปะ..ป๊อปปี้..เขามาได้ยังไงกัน
 “อื้ม ฉันเอง สวัสดี ฟาง (^^)”
“เอิ่ม.. อืม ดี..” พอฉันตั้งสติได้หลังจากอึ้งไปห้าวินาที ก็รีบชักมือออกและไม่ลืมที่จะเก็บของที่กระจัดกระจายให้เข้าที่ในกระเป๋าเดินทางอย่างเดิม
“ยัยฟาง ๆ ๆ แฮก ๆ โอย เหนื่อย วิ่งมาหาแกเนี่ย สุด ๆ” แก้วกับเฟย์วิ่งมาหาฉัน  เอ๊ะ สองคนข้างหลังนั้น คุ้นๆนะ
“ไงฟาง จำฉันได้มั๊ย โทโมะ ไง นี่ไอ่เขื่อน (^^)” โอ๊ะ ! คู่กัดยัยเฟย์กับยัยแก้วนิ
“อ้อ อื้ม จำได้สิ ไม่ได้หายไปนานสักหน่อย แค่ 2 ปี เอง (^^)” ฉันพูด
“แต่ 2 ปีที่แกว่านั้น มันทำให้ใครบางคน คิดถึงคร่ำครวญหาแต่แกนะสิ” เฟย์
“ ช่าย !! ~ เขื่อนคุงเห็นด้วยกับเฟย์เย่ เนอะ ๆ ไอ่ป๊อป” เขื่อนพูดแล้วหรี่ตาไปทางป๊อปปี้  
“ใครเหรอ เขื่อน(?)” ฉัน
“ก็ไอ่ปะ… อุ๊บ (;X)”
“เอิ่ม.. ฉันว่าฟางคงเหนื่อยกับการเดินทางแล้วนะ  กลับกันเถอะ” ป๊อปรีบเอามือไปปิดปากเขื่อน พร้อมชวนกลับ
“อะ..อืม ๆ ก็ได้..” แล้วพวกเรา ก็เตรียมตัวเดินทางกลับ
“ลานจอดรถ”
“ แล้วฉันต้องไปรถใครเนี่ย..ใครมีตั้งสามคัน” โอย ..ลำบากจริง
“ป๊อป ไง(^^)” แก้ว
“อ่าว(?) ทำไมต้องเป็นป๊อปปี้ล่ะ.. ฉันไปกลับเขื่อนหรือโทโมะก็ได้นิ”
“ก็เพราะว่า..สองคนนี้ต้องไปทำธุระกับฉันแล้วยัยเฟย์นะสิ”
“ใช่ ๆ !!” เฟย์
“ฟาง..ไปกับป๊อปเถอะ สองคู่นั้นเขามีธุระจริง ๆ” ป๊อปปี้ ..
“อะ..อืม ๆ ๆ ก็ได้ ๆ”ฉันพูดติดรำคาญเล็กน้อย ก็ไม่ให้รำคาญได้ไงล่ะ เป็นเพื่อนกันแท้ๆยังทิ้งกัน(เขาติดธุระไม่ใช่เหรอ?)
“งั้นเราไปกันเถอะ  ฟาง(^^)”  ป๊อปปี้พูด ..พร้อมมือข้างขวาถือกระเป๋าเดินทางให้ฉัน มือข้างซ้ายจับมือฉัน..และสุดท้ายป๊อปส่งรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นมาให้ฉัน..
.
.
รอยยิ้มที่ฉันรักไม่มีวันเปลี่ยน…และรักตลอดไป..
..
__________________________________________________________________
เย้ !!  ในที่สุดก็ปิดเทอมแล้ววว .. - อาจจะสั้นไปนิดนึง ? แต่สัญญาพรุ่งนี้จะอัพต่อนะจ๊ะ
 
 
 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา