Blacklist ผู้หญิงของนาย...อยู่ในกำมือฉัน

9.7

เขียนโดย ruktomokaew

วันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เวลา 14.08 น.

  11 ตอน
  155 วิจารณ์
  13.31K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 20.27 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

11)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เรื่อง Blacklist ผู้หญิงของนาย...อยู่ในกำมือฉัน

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่นึกว่าเห็นเมาๆอย่างนี้จะโหดถึงขนาดเอาขวด’ฟาด’หัวคนอื่นได้เลยนะเนี่ย”

 

 

     เมื่อแก้วเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นโทโมะยืนรอแขวะเธออยู่ แก้วถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปสนทนาด้วย ร่างบางค่อยๆก้าวเข้าไปหาบุคคลที่ทำให้ชีวิตเธอถึงจุดปลี่ยน!

 

 

“ใครบอก...ฉันไม่ได้เมา!”

 

 

“อ้อ! งั้นเมื่อกี้ละครสินะเธอนี่มันเล่นได้เนียนจริงๆจริงน่าจะได้รับรางวัลตุ๊กตาทองนะ” โทโมะปรบมือน้อยให้แก้วเบาๆ

 

 

“หรอคะ งั้นคุณเองก็ควรจะได้เหมือนกันรางวัล...ผู้ชายเฮงซวยแห่งปี!”

 

 

     ว่าจบแก้วก็เดินกระแทกไหล่โทโมะออกไปทิ้งให้คนที่โดนชนมองด้วยสายตาขุ่นเคือง เธอไม่สนใจหรอกว่าเค้าจะรู้สึกอย่างไงเพราะตอนนี้เธอมี’ความสุข’ที่ได้ทำแบบนี้ และมันถือว่าเป็นการ’เริ่มต้น’ที่สวยงามเสียด้วย

 

 

“อ้าว! น้องแก้วจะกลับแล้วหรอครับ” เขื่อนเอ่ยทักร่างบางที่เดินจ้ำอ้าวผ่านหน้าตนไป

 

 

“อ๋อ~ ค่ะ...พอดีเริ่มรู้สึกมึนแล้วๆ”

 

 

“แล้วจะกลับไปไงครับให้พี่ไปส่งมั้ย”

 

 

“ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ...แก้วขอตัวนะคะ” แก้วตัดบทก่อนจะรีบเดินออกไป

 

 

     พอพ้นประตูผับร่างบางก็รีบหลบมุมก่อนจะกดโทรศัพท์หาเพื่อนรักที่ยังคงนั่งอยู่ในผับอย่างฟางทันที แต่ก็คอยระวังรอบๆตัวไว้เพราะกลัวว่าจะมีคนบังเอิญมาเห็นเธอ

 

 

(นี่แกอยู่ไหนเนี่ย! ฉันเดินตามหาแกซะทั่วไปหมด! โทร.ไปก็ไม่รับ) ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้เอ่ยคำทักทายอีกฝ่ายก็รีบร่ายมาซะก่อน

 

 

“อยู่หน้าผับแกออกมาได้ล่ะ ฉันจะกลับแล้ว” แก้วบอกแค่นั้นก่อนจะวางสายไป

 

 

 

+

 

+

 

+

 

 

 

     เป็นเวลากว่าสามเดือนแล้วที่แก้วกลับมาทำงานและเปลี่ยนลุคใหม่ กวินซึ่งก็ยังมาคุยกับแก้วตามปกติทั้งคู่ดูจะสนิมกันมากขึ้นเพราะแก้วเริ่มเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น จนกวินเองก็รู้สึกว่าแก้วคล้ายลูกแมวขี้อ้อนเข้าไปทุกวันๆ จนบางครั้งเค้าก็เกือบจะห้ามใจไม่อยู่จะเผลอบอกเพื่อนอีกคนเหลือเกินว่าเค้ารู้สึกอย่างไง

 

 

“แก้ว...ไปกินข้าวกัน” กวินเดินเข้ามาเอ่ยชวนแก้วตามปกติที่เคยทำ

 

 

“อื้ม! วันนี้กินไรดี...แก้วอยากกินอาหารอิตาเลี่ยนอ่ะ” แก้วพูดพร้อมกับทำแก้มป่องๆดูอย่างไงก็น่ารักสำหรับกวิน

 

 

“เอางั้นก็ได้...เดี๋ยวเราเลี้ยงเอง^^”

 

 

“กวินใจดีที่สุดเลย^O^”

 

 

     ทั้งสองคนเดินคู่กันออกไปท่ามกลางสายตาของใครหลายๆคนในบริษัท ทั้งคู่มักเป็นที่อิจฉาสำหรับคนไร้คู่และคนมีคู่เพราะทั้งบริษัทต่างก็พากันจับคู่ให้สองคนนี้ได้รักกันเกินเพื่อนแล้วยิ่งตอนนี้แก้วดูสวยและน่ารักกว่าเมื่อก่อนยิ่งน่าอิจฉากันไปใหญ่ แต่คงจะมีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้นแหละที่ไม่ชอบใจในความสนิทของคู่นี้

 

 

“แก้ว...”

 

 

“หืม?”

 

 

“เรา...เรา เรารักแก้วนะ!” กวินตัดสินใจบอกในสิ่งที่ตนเก็บความรู้สึกมายาวนาน

 

 

“กวิน...เอ่อ” แก้วถึงกลับไปไม่ถูกไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ถึงความรู้สึกของอีกคนแต่เธอไม่คิดว่ากวินจะกล้าบอก

 

 

“เรา’รอ’แก้วมานานแล้ว...แล้วตอนนี้แก้วเองก็’โสด’เราเลยอยากจะขอ’โอกาส’...ให้เราพิสูจน์ตัวเองก็ได้นะ!”

 

 

“ไม่ต้องหรอก...” แก้วพูดด้วยสีหน้าที่เรียบนิ่งแต่ภายในใจเธอกลับเริ่มรู้สึกลังเล จู่ๆจากเพื่อนจะเลื่อนมาเป็นมากกว่านั้นเธอคงจะยังปรับตัวไม่ค่อยได้

 

 

“...แก้ว...”

 

 

“ไม่ต้องหรอกพิสูจน์อะไรหรอก ที่ผ่านมามันก็มากพอแล้ว กวินทำให้แก้วไม่เคยรู้สึกเดียวดายไม่เคยทำให้แก้วเหงาแต่ตรงกันข้ามกวินดูแลแก้วดีมาโดยตลอด กวินทำให้แก้วมีความสุข...”

 

 

“...”

 

 

“...แก้วจะให้โอกาสกวิน แต่! ดูแล’หัวใจ’แก้วให้ดีๆนะ^^”

 

 

     แก้วพูดจบกวินก็คว้าตัวแล้วมากอดกลางร้านอาหารอิตาเลี่ยนที่แก้วเป็นคนเลือก แก้วเองก็กอดกวินตอบเพียงเบาๆ เธอคิดถูกแล้วใช่มั้ยที่จะ’เริ่มใหม่’ไม่ใช่’แก้แค้น’ แต่เอาเถอะเธอเชื่อว่ากวินจะสามารถดูแลเธอได้ดีเพราะงั้นเธอก็พร้อมที่จะยก’หัวใจ’ที่บอบช้ำให้เค้าดูแล...

 

 

“เราดีใจนะแก้ว’เลือก’เรา เราขอบคุณแก้วมากจริงๆ”

 

 

“แก้วต่างหากที่ต้องขอบคุณกวินที่ดูแลแก้วและ’เลือก’แก้ว ทั้งๆที่แก้วก็ไม่ใช่คนดีแต่กวินก็ยัง...” แก้วผละออกจากอ้อมกอดของกวิน

 

 

“ไม่ต้องพูดแล้ว แก้วเป็นคนดีสำหรับเราเสมอ...เรามาเริ่มกันใหม่ในฐานะ’คนรัก’กันนะแก้ว”

 

 

     แก้วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม รอบๆข้างเองก็พลอยจะปรบมือให้กับ’คู่รัก’คู่ใหม่ที่เพิ่งสารภาพรักกันกลางร้านอาหาร ก่อนที่ทั้งคู่จะเรียกคิดเงินแล้วเดินจับมือกันออกมาอย่างมีความสุข

 

 

“เดี๋ยวตอนเย็นเราไปส่งนะ” กวินเอ่ยขึ้นในขณะที่เดินมาส่งแก้วที่โต๊ะทำงาน

 

 

“โอเคค่า เดี๋ยวแก้วรอนะ”

 

 

“งั้นเดี๋ยวตอนเย็นเจอกันนะครับ” กวินเอ่ยบอกก่อนจะเดินออกไป

 

 

     แก้วมองตามแผ่นหลังของ’คนรัก’ก่อนก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปแต่สมองของแก้วกลับไม่ได้อยู่ที่แฟ้มเอกสารหรือจอโน๊ตบุคเลย สมองแก้วคอยแต่คิดเรื่องไปต่างๆนานานี่เธอคิดดีแล้วใช่มั้ยที่ตอบตกลงกวินไปแบบนั้นไม่ใช่ว่าเธอจะสวยเลือกได้หรืออยากจะเล่นตัวหรอกแต่...เธอกลัวว่าบางที’หัวใจ’ของเธอนั้นอาจจะยังไม่พร้อมสำหรับการ’เริ่มใหม่’ แล้วยิ่งคนๆนั้นเป็นเป็น’เพื่อน’มาก่อนเธอยิ่งอึดอัดใจ แถมยิ่งเป็นคนดีเธอยิ่งลังเลไม่ใช่ว่าไม่ชอบ ไม่ใช่ว่ารังเกียจ แต่ยิ่งดีเท่าไรเธอกลับยิ่งละลายใจเท่านั้น...กลัว...เธอว่าจะตอบแทนความรักให้อีกคนได้ไม่หมดและไม่เต็มหัวใจ

 

 

“ไง...มีความสุขมมากสินะ”

 

 

“...” แก้วไม่ได้มองบุคคลที่เอ่ยทักเธอ ร่างบางเลือกที่จะก้มหนิอ่านเอกสารต่อไป

 

 

“ฉันพูดไม่ได้ยินรึไง”

 

 

“...”

 

 

“หึ! ทำเป็นหยิ่งไปเหอะ อยากโดนไล่ออกรึไง” โทโมะยังคงพูดต่อไปเรื่อยๆส่วนแก้วเองก็นั่งนิ่งราวกับไม่ได้ยิน

 

 

“ถ้าคุณว่างนักนะ...ก็ช่วยเอาแฟ้มงานพวกนี้ไปทำด้วยนะคะ” แก้วลุกขึ้นหยิบแฟ้มงานสามสี่แฟ้มยัดใส่มือของโทโมะ

 

 

“อะไร! เธอเป็นเลขา นี่มันก็หน้าที่ของเธอ เธอก็ทำไปสิ!” โทโมะจะวางแฟ้มที่แก้วยัดใส่มือตนแต่แก้วกลับขวางเอาไว้

 

 

“หน้าที่ฉันเลขา ฉันทำเรียบร้อยแล้วค่ะต่อไปก็...เป็นหน้าของท่านประธาน!” แก้วกระแทกเสียงใส่โทโมะก่อนจะนั่งลงทำงานต่อ

 

 

“นี่เธอ!!”

 

 

“ขอเวลาทำงานด้วยค่ะท่าประธาน!”

 

 

     โทโมะได้แต่ยืนขบกรามแน่นด้วยความโมโหเพราะไม่เคยแก้วในมุมนี้มาก่อนจากแก้วที่เค้ารู้จักเป็นสาวอ่อนหวานและเรียบร้อย ไม่สู้คน ว่านอนสอนวง่ายจะกลายมาเป็นเป็นหญิงเปรี้ยวเข็ดฟัน มั่นใจในตัวเอง แถมออกแนวเชิดๆเสียด้วย แต่ทั้งหมดนี่เค้ารู้ดีว่ามันเป็นเพราะอะไรและเพราะใคร...

 

 

     โทโมะเดินฮัดฮัดเข้าไปในห้องทำงานของตนอย่างเดิม แก้วเองก็เหล่มองนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนักร่าบางนั่งยิ้มให้กับตนเองที่สามารถหน้าโทโมะได้ แต่เมื่อนึกถึงใบหน้าของกวินแก้วก็คิดไม่ตกเหมือนเดิมกลัว...กลัวว่าเธอจะมองกวินเกินคำว่า’เพื่อน’ไม่ได้จริงๆ

 

 

“แก้วจะพยายามนะกวิน...” แก้วพูดกับตัวเองเบาๆ

 

 

 

+

 

 

+

 

 

+

 

 

 

     ตอนย็นกวินก็มาหาแก้วตามที่ได้นัดไว้ กวินสังเกตสีหน้าของแก้วที่ดูจะไม่ค่อยสดใสเท่าไรเหมือนเมื่อตอนกลางวันก็เกิดอาการเป็นห่วง ตอนนี้เค้ามี’สิทธิ์’แล้ว สิทธิ์ที่ห่วง สิทธิ์ที่จะหวง สิทธิ์ที่จะหึง สิทธิ์ที่จะดูแล สิทธิ์ที่จะปกป้อง และเค้าก็จะไม่มีทางปล่อยให้สิทธิ์นั้นหลุดมือไปได้แน่ๆ

 

 

“แก้วเป็นอะไรรึเปล่า...หน้าตาดูเครียดๆนะ”

 

 

“เปล่าหรอก...เอ่อ~กวินแก้วอยากกลับบ้านแล้วอ่ะเรารีบไปกันเหอะ”

 

 

“ได้ๆ เป็นอะไรก็บอกกเราได้นะอย่าลืมสิว่าเราเป็น’แฟน’กัน^^”

 

 

“อื้ม! ไม่ลืมหรอก...ไปเถอะ”

 

 

     คำว่า’แฟน’ที่กวินเมื่อกี้ส่งผลให้คนที่แอบยืนมองเหตุการณ์อยู่ถึงกับเดือดดาลมองตามทั้งคู่ไปจนลับสายตา มือกำหมัดแน่น สายตาแข็งกร้าวราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ โทโมะได้แต่คิดหาวิธีที่จะ’แย่ง’แก้วคืนมา ไม่รู้ว่าอยากจะแย่งมาเพราะอะไรรู้แต่ว่าแก้วต้องเป็นเค้าคนเดียว!

 

 

“ฮัลโหลไอ้เขื่อน...ฉันมีเรื่องให้ช่วย”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...ruktomokaew...

 

 

 

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- อ๊ะๆ!! ตาไม่ฝาดค่าาาา I comback. เป็นที่เรียบร้อยแล้วววววว คิดถึ๊งงงงงงงงง คิดถึงจุงเบยยยยยยย มาแค่น้ำจิ้ม น้ำลาย น้ำตา น้ำเน่า แหวะๆ รอเจอกันอีกทีช่วงเมษานะคะลูกขาาาาา ฝันดีนะคะจุ๊บๆ

 

 

**ปล. ใครอ่านไม่เมนท์ขอแช่งให้อกหักตลอดกาลลลลลลลลลล

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา