โอม ตอนที่ 1 แรงอาฆาต

9.3

เขียนโดย Jalando

วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2561 เวลา 10.48 น.

  83 บท
  14 วิจารณ์
  6,046 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2561 19.32 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

57) เงาปีศาจ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บทที่ 57 เงาปีศาจ

 

……………………….

 

5 นาทีที่แล้ว 

          ผู้จัดการหนุ่มค่อยๆพาร่างอันโซซัดโซเซของตัวเองไปตามทางเดินแคบๆที่เป็นเส้นทางสัญจรสู่ห้องน้ำชาย  

          

 

       กว่าที่ผู้จัดการหนุ่มจะลากสังขารมายังห้องน้ำชายได้ ผู้จัดการหนุ่มก็ต้องใช้เวลาอยู่นานพอดูด้วยแอลกอฮอล์ที่มีอยู่ในร่างกายมันคอยถ่วงให้เขาเคลื่อนไหวได้ช้าลงจนแทบจะเท่ากับเต่าคลาน และเมื่อเขามาหยัดยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า เขาก็กดก๊อกน้ำเพื่อปลดปล่อยน้ำใสไหลเย็นให้พุ่งทะลักออกมา 

 

“ ซู่ๆ……” 

          

 

        ทันทีที่สายน้ำไหลรินออกมา ผู้จัดการหนุ่มก็ใช้อุ้งมือทั้งสองข้างกวักธาราใสสะอาดขึ้นมาชำระล้างใบหน้าของตนเอง และเมื่อชายหนุ่มได้รับความสดชื่นจากกระแสน้ำ สติสัมปชัญญะที่เคยมืดมัวก็เริ่มแจ่มกระจ่างขึ้นมาในทันที 

          

 

         หลังจากนายนพพลเริ่มสร่างจากอาการมึนเมา หนุ่มหล่อร่างสูงก็มองตรงไปยังสายน้ำที่กำลังร่วงหล่นลงมาบนแอ่งลึกของอ่างล้างหน้าด้วยแววตาที่ดูเหม่อลอย ในมโนทวารของเขาหวนคิดคำนึงไปถึงเหตุประหลาดที่ทำให้เขาต้องตื่นขึ้นมากลางดึกในทุกๆคืนที่ผ่านมา เหตุนั้นก็คือการฝันถึงกุลสตรีในสภาพของผีร้ายที่สุดแสนจะน่าเกลียดน่ากลัว มันเลยทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า…..หรือสิ่งที่เด็กหนุ่มคนนั้นพูดจะเป็นความจริง 

          

 

         ในระหว่างที่ชายหนุ่มกำลังเหม่อลอยอยู่นั้นเอง หลอดไฟนีออนในห้องน้ำก็เริ่มเกิดอาการติดๆดับๆ 

 

“ เอ๊ะ! ไฟตกหรือไงกันนะ ” นพพลเหลียวซ้ายแลขวาด้วยอาการหวาดระแวง แต่ไม่ว่าเขาจะหันไปในทิศทางใดก็ล้วนแล้วแต่ปราศจากผู้คนโดยสิ้นเชิง และในตอนนั้นเอง หูของเขาก็เหมือนจะแว่วเสียงใสๆของหญิงสาวนางหนึ่ง 

 

“ หึ หึ หึ ” 

            

 

       เสียงนั้นคือเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆคล้ายคนที่กำลังตลกขบขันในเชิงเหยียดหยาม มันทำให้นายนพพลถึงกลับตระหนกตกใจและสงสัยสับสนในเวลาเดียวกัน 

 

“ ใครน่ะ ที่นี่ห้องน้ำผู้ชายนะ ” ผู้จัดการหนุ่มตะโกนสุดเสียงเพื่อหวังให้เสียงที่เปล่งออกมาเป็นเพื่อนในยามที่กำลังหวาดผวา 

          

 

       สิ่งที่ตอบกลับมามีแต่ความเงียบสงบ ซึ่งนั่นก็ทำให้ผู้จัดการหนุ่มรู้ได้ว่าในยามนั้นไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำอย่างแน่นอน แล้วเสียงหญิงสาวหัวเราะที่ดังขึ้นมาเมื่อครู่นี้ล่ะ มันมาได้ยังไง 

 

“ หรือหูของเราจะแว่วไปเองนะ ” นพพลนิ่งคิด 

           

 

       ในขณะที่นพพลกำลังนึกตรึกตรองถึงเหตุประหลาดที่ปรากฏอยู่นั้น ไฟนีออนบนเพดานก็ยังคงติดๆดับๆอยู่เรื่อยๆ มันจึงทำให้ทัศนียภาพรอบข้างขอชายหนุ่มดูหลอนๆจนคล้ายกับว่าเขากำลังหลงติดอยู่ในฝันร้ายที่แสนมืดมน ทันใดนั้นเองหูของเขาก็เริ่มแว่วเสียงหัวเราะปริศนาอีกครั้ง 

 

“ หึ หึ หึ ” 

 

“ เฮ้ย! ใครน่ะปรากฏตัวออกมาเดี๋ยวนะ ไม่ตลกเลยนะโว้ย ” คราวนี้ชายหนุ่มถึงกลับโวยวายเสียงดังด้วยอาการน็อตหลุด ชายหนุ่มพยายามบอกกับตัวเองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้ มันเป็นเพียงการกลั่นแกล้งจากผู้หญิงคนหนึ่งที่หลบซ่อนอยู่ในห้องน้ำเท่านั้น  

           

 

        เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาจึงก้าวไปที่หน้าประตูห้องน้ำย่อยๆที่มีประมาณห้าห้อง จากนั้นเขาก็กระชากประตูห้องน้ำบานที่หนึ่งให้เปิดกว้างออกมาอย่างรวดเร็วเพื่อยลโฉมของบุคคลที่แอบมาแฝงกายอยู่ภายใน แต่สิ่งที่ชายหนุ่มเห็นมันก็มีแค่ความว่างเปล่าเพียงเท่านั้น 

 

“ ฮึ่ม ห้องแรกไม่เจอ ไม่เป็นไร ยังเหลืออีกสี่ห้อง ” หนุ่มหล่อร่างสูงคำรามลั่นด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านไปด้วยโทสะ เขาก้าวต่อไปยังห้องที่สอง ห้องที่สามและห้องที่สี่ เพื่อทำการกระชากประตูให้เปิดกว้างแบบเดียวกับห้องแรก แต่สิ่งที่เขาพบก็ยังคงเป็นแค่ความว่างเปล่าดุจเดิม 

 

“ เหลืออีกเพียงห้องเดียวเท่านั้น แกต้องหลบซ่อนอยู่ในห้องนี้แหละ ไม่ผิดแน่ๆ หึ หึ หึ ” นพพลกล่าวคำอาฆาตพร้อมหัวเราะเหี้ยมๆในลำคอ เขาคาดหวังเป็นอย่างยิ่งที่จะได้จัดการกับหญิงสาวอย่างรุนแรงและทรมานที่สุด โทษฐานที่บังอาจมาทำให้เขาขวัญเสีย 

        

 

        ดวงตาคมเข้มของนพพลจับจ้องที่บานประตูเล็กๆในห้องสุดท้าย เขานิ่งไปอึดใจก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับลูกบิดประตูที่ทำมาจากอะลูมิเนียม หลังจากนั้นเขาก็ออกแรงกระชากจนสุดกำลังเพื่อหวังให้ประตูบานนั้นเปิดกว้างจนสุดหล้า 

 

“ นังบ้า แกบังอาจ……เอ๊ะ! นี่มัน…..” นพพลตวาดด่าสุดเสียงพร้อมเตรียมพุ่งทะยานเข้าไปทำร้ายใครก็ตามที่หลบซ่อนอยู่ในนั้น แต่เขาก็ต้องออกตัวล้อฟรีเมื่อเขาพบว่าภายในห้องนั้นไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่คนเดียว 

 

“ เฮ้ย! นี่มันคืออะไร เป็นไปได้ไง เมื่อกี้นี้ชั้นได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะถึงสองครั้งสองคราวนี่นา แต่พอชั้นตรวจดูห้องน้ำทุกห้องแล้ว มะๆ….มันกะ….กลับไม่มีใครอยู่ซักคน ละๆ….แล้วทะๆ…ที่เราเจอมะๆ…..เมื่อกี้ มันคืออะไร ” นพพลกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา 

           

 

       ทันใดนั้นเองก็ปรากฏเสียงใสๆของหญิงสาวดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่เสียงหัวเราะ แต่มันเป็นเสียงพูดที่ฟังชัดถ้อยชัดคำราวกับเจ้าของเสียงนั้นกำลังกระซิบอยู่ที่ข้างหูของผู้จัดการหนุ่ม 

 

“ แกหาชั้นไม่เจอหรอก เพราะชั้นไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น ถ้าแกอยากเจอชั้น แกจงหันหน้าไปมองที่กระจกซิ ” 

           

 

        สิ่งแรกที่ปรากฏขึ้นมาในความคิดของผู้จัดการหนุ่มคือความคิดขัดขืนที่จะไม่หันหน้าไปมองกระจกตามคำสั่งของสาวปริศนา จากนั้นก็วิ่งหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้ มันเป็นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของสิ่งมีชีวิตที่พึงกระทำ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ชายหนุ่มกลับเลือกหนทางตรงกันข้ามที่ดูที่ไม่ฉลาด ทางนั้นคือการเงยหน้าขึ้นมองไปที่กระจก และสิ่งที่เขาเห็นในกระจกใสนั้นก็คือ…….. 

            

 

        ร่างเพรียวบางของหญิงสาวนางหนึ่งที่ซ่อนกายาอยู่ในชุดพนักงานออฟฟิศ ทั่วทั้งชุดนั้นดูเหมือนจะแดงเถือกไปด้วยโลหิตสดๆที่ดำคล้ำ ผิวของเธอดูขาวซีดเกือบทั่วทุกอณูของร่างกาย บางจุดก็เหมือนจะมีรอยช้ำเลือดช้ำหนอง ดวงตาของอสุภตนนั้นเหลือกโปนและจับจ้องมายังผู้จัดการหนุ่มด้วยประกายเคืองแค้นที่แสนล้ำลึก แต่ไม่ว่ารูปกายของอสุภนี้จะน่าเกลียดน่ากลัวปานใด ผู้จัดการหนุ่มก็ยังคงจดจำได้ว่าอสุภตนนี้เคยเป็นมนุษย์ที่มีนามว่า……กุลสตรี 

 

“ กะๆ……กุลสตรี นะๆ…..นี่ มะ….มันเป็นไปได้ยังไง ชะๆ…..ชั้นฝันอยู่หรือ ” ผู้จัดการหนุ่มเริ่มปากคอสั่น ดวงตาของเขาเริ่มเหลือกลานด้วยความหวาดกลัวอย่างรุนแรง 

 

“ เสียใจด้วยนะ นี่ไม่ใช่ความฝัน มันคือความจริง แกต้องตาย ไอ้นพพล แต่ก่อนจะตาย แกจำได้มั้ยว่าแกเคยทำอะไรกับชั้นเอาไว้ ” วิญาณร้ายผู้มีนามว่า….กุลสตรี เริ่มเค้นคำอาฆาตด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด ดวงตาที่จ้องมองมายังผู้จัดการหนุ่มเริ่มเปล่งประกายสีแดงสด 

 

“ ชะๆ….ชั้นไม่ได้ทะๆ….ทำอะไรทะๆ…เธอเลย เรายินยอมพะๆ…พร้อมใจทั้งสองฝ่ายนี่นา ” ผู้จัดการหนุ่มเริ่มแก้ตัวด้วยเสียงที่ตะกุกตะกัก 

 

“ ใช่ ชั้นยอมแก แต่แกมันชั่วช้าสารเลวที่ฉวยโอกาสในตอนที่ชั้นอับจน บีบบังคับให้ชั้ยต้องยินยอมมอบกายให้แก่แก เพียงเพื่อให้แกได้เสพความสุขทางกามอารมณ์จนสาสมใจ คนอย่างแกมันสมควรตายที่สุด แกจงตายซะเถอะ ” วิญญาณร้ายพูดจบ มันก็แสดงปาฏิหาริย์ด้วยการลอยออกมาจากในกระจกอย่างช้าๆเพื่อเข้าประชิดกายผู้จัดการหนุ่มร่างสูง 

 

“ เหวอๆ…….อย่าเข้ามานะ ช่วยด้วย ชั้นกลัวแล้ว ” นพพลถอยกรูดเพื่อหนีห่างจากวิญญาณร้ายอย่างรวดเร็ว แต่เขาถอยได้ไม่กี่ก้าว แผ่นหลังของเขาปะทะเข้ากับกำแพงหินอ่อนที่แสนเย็นยะเยือกของห้องน้ำหรู นั่นเลยทำให้เขาหมดทางถอย จนเป็นผลให้วิญญาณร้ายเข้าประชิดกายของเขาได้ 

 

“ อย่าๆ…..ทำชั้น อุ้บ ” ผู้จัดการหนุ่มพล่ามพูดได้แค่นั้น เขาก็ถึงกลับสะอึกในทันที เมื่อมือบางๆที่เน่าเฟะของอสุภะพุ่งคว้าหมับเข้าไปที่ลำคอเรียวๆของเขา 

         

 

       นายนพพลพยายามใช้สองมือของเขาแกะมือของปีศาจสาวให้พ้นออกจากลำคอของตนเอง แต่มือบางข้างนั้นกลับแน่นกระชับและแข็งแกร่งราวครีมเหล็กอย่างไม่น่าเชื่อ ยิ่งเนิ่นนานออกไปยิ่งก่อให้นายนพพลรู้สึกอึดอัดและเจ็บปวด ลมหายใจและกำลังกายที่ใช้ดิ้นรนขัดขืนก็เริ่มหดหายไปเรื่อยๆ 

 

“ นี่เราจะต้องตายที่นี่จริงหรือเนี่ย ” นพพลนึกท้ออยู่ในใจ สายตาที่ส่งไปยังปีศาจสาวเปล่งแวววิงวอนขอร้องแต่ก็หาได้ทำให้อสุภตนนั้นใจอ่อนลงแม้แต่เพียงน้อยนิด มันยังคงแสยะยิ้มเหี้ยมๆพร้อมบีบเคล้นไปที่ลำคอของนายนพพลด้วยกำลังที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ 

 

…………………….

          

        โอมและสารวัตรหนุ่มรีบรุดเข้าไปยังห้องน้ำชายอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าไปในนั้น ทั้งสองก็ได้พบกับ…….ความว่างเปล่า 

 

“ อ้าว เฮ้ย! เมื่อกี้นี้เสียงไอ้เจ้านพพล มันดังมาจากในห้องนี้นี่หว่า แต่พอเราเข้ามาข้างในกลับไม่พบใครเลยซักคน ” สารวัตรหนุ่มอุทานดัง สีหน้าดูฉงนสงสัย 

           

 

        แม้โอมจะรู้สึกมึนงงไม่แพ้สารวัตรหนุ่มแต่เขาก็ไม่ได้กล่าวคำใดออกมา สายตากลมโตภายใต้แว่นทรงกลมของเขายังคงจับจ้องมองไปรอบๆห้องน้ำหรูอย่างรวดเร็วพร้อมสมองที่กำลังประมวลผลอย่างฉับไว 

 

“ หรือว่า…มันจะหนีเราไปแล้วนะ โอม แต่แปลกนะ มันจะหนีเราทำไม เมื่อกี้หมอนั่นยังคิดขอความช่วยเหลือจากนายอยู่เลย แถมนายเรียกค่าป่วยการไปตั้งล้านนึง มันก็ยังยอม แปลกมาก ” สารวัตรเริ่มสันนิษฐานถึงเหตุที่น่าจะเป็น แต่ไม่ว่าคิดไตร่ตรองเท่าใด เขาก็พบแต่สิ่งที่ไม่สมเหตุผล 

           

 

        โอมยังไม่ตอบคำ เขาเริ่มเดินไปสำรวจพื้นที่โดยรอบของห้องน้ำ ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำย่อยทุกๆห้อง อ่างล้างหน้าทุกจุด รวมถึงกระจกทึบที่ปิดสนิท แต่เขาก็ยังไม่พบกับอะไรก็ตามที่น่าจะเป็นเงื่อนงำของความแปลกประหลาดในครั้งนี้ 

            

 

       สารวัตรหนุ่มรู้สึกจนปัญญากับเหตุประหลาดที่เกิดขึ้น แต่ด้วยความที่เขาต้องการช่วยเหลือมาริณี เหยื่ออีกรายที่วิญญาณร้ายหมายปอง เขาจึงกล่าวกับเด็กหนุ่มมาดเซอร์ด้วยอาการเร่งร้อน 

 

“ เอาล่ะ พักเรื่องนายนพพลแล้วไปหามาริณีกันเถอะ โอม มันน่าจะมีวิธีอื่นที่ใช้สืบหาผู้หญิงคนนั้นได้ และขืนเรามัวแต่ยุ่งกับเจ้าไฮโซจอมขี้ขลาดนั่น เราก็อาจจะช้ากว่ากุลสตรีนะ ” 

 

“ อืม….” เด็กหนุ่มรับคำสั้นๆ  

         

 

         จริงๆแล้วโอมก็เห็นด้วยกับสารวัตรหนุ่ม แต่การที่จะบอกว่านายนพพลหนีหายไปจากพวกเขา มันก็ดูเป็นเรื่องประหลาดที่สุดแสนจะไม่น่าเชื่อ เพราะคงไม่มีคนสติดีที่ไหนจะปฏิเสธบุคคลที่จะมาให้ความช่วยเหลือในยามที่ตัวเองมีภัย อีกประการหนึ่ง ถ้าเสียงสุดท้ายของนายนพพลปรากฏที่ห้องน้ำแห่งนี้ ตัวของนายนพพลหายไปไหนล่ะ เพราะห้องน้ำนี้มีทางเข้าเพียงทางเดียว แถมหน้าต่างในห้องน้ำก็ปิดสนิทเนื่องจากมันถูกล็อคด้วยสายยู สิ่งนี้นับได้ว่าเป็นสิ่งที่สร้างความเคลือบแคลงใจให้แก่เด็กหนุ่มเป็นอย่างยิ่ง 

 

“ ไปเถอะน่า นายโอม ปล่อยนายนพพลเขาไปซะ เราคงช่วยมันไม่ได้อีกแล้วล่ะ ” สารวัตรสิงห์กล่าวย้ำไปอีกครั้งหลังเห็นโอมยืนนิ่งเงียบอยู่หลายอึดใจ 

 

“ โอเคครับ ถ้าเป็นอย่างนี้ เราก็คงต้องตัดใจ ” โอมส่ายหัวไปมาเบาๆ 

           

 

       ในขณะที่โอมกำลังออกจากห้องน้ำ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างก็ปรากฏขึ้นในจิตใจของเขา ความรู้สึกนั้นมันทำให้เขาเกิดอาการขนลุกไปทั่วทั้งตัวอย่างรุนแรงและจากประสบการณ์ที่ผ่านมา ทำให้เขารู้ได้ในทันทีเลยว่า……ตอนนี้มันกำลังมีบางสิ่งที่ทรงพลังและชั่วร้ายอยู่ใกล้ๆกับตัวเขา และเจ้าสิ่งนั้นน่าจะไม่ใช่อื่นใดนอกเสียจาก……กุลสตรี

 

 

สามารถติดตามงานเขียน  ณ.ปัจจุบันและในอนาคตของผมได้ที่เพจJalandoนักเขียนดาร์คไซด์ได้ที่ลิงค์ด้านล่างครับ

https://www.facebook.com/Jalando.darksidewriter

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณอ่านเรื่องนี้แล้วฟินมากแค่ไหน

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา