ในวันที่เวลาไม่ให้อภัย

สามวันผ่านไป

สองหนุ่มกลับสู่ค่ายทหารตามหน้าที่ ส่วนกราวด้า…กลับมาที่วังชั้นใน เพื่ออัปเดตสถานการณ์กับ กราวด้าหมายเลข 1 — หุ่นขี้ผึ้งที่เธอสร้างขึ้นเองกับมือ

ทั้งคู่วันนี้ใส่ชุดลำลองเหมือนกันเป๊ะ (ความจริงแล้ว กราวด้ามีเสื้อผ้าอยู่แค่สองแบบ—ชุดเต็มยศ 5 ชุด และ ชุดลำลอง 5 ชุด เธอไม่สนใจเรื่องแฟชั่นหรือการแต่งกายเลยแม้แต่นิดเดียว)

---

เริ่มถ่ายข้อมูลความจำ

กราวด้าพาเจ้าหุ่นไปยังห้องแลปส่วนตัวเพื่อถ่ายข้อมูลช่วงวันที่เธอไม่อยู่ภาพมากมายไหลเข้ามาในความฝันทีละเหตุการณ์

             – การประชุมอย่างเป็นทางการ

             – การโดนราชครูเมธรัสเรียกไปซักถาม (และเขาจับได้ทันทีว่า “กราวด้า” ที่คุยด้วยคือหุ่น ไม่ใช่ตัวจริง)

             – เรื่องจุกจิกในวังที่เจ้าหุ่นเจอ

             – เจ้าหุ่นไปฝึกทำขนมเองที่ครัวกลาง (นอกเหนือคำสั่ง)

             – ชายหนุ่มหลายคนที่พยายามเข้ามาจีบเธอแบบเก้ ๆ กัง ๆ (รวมถึงอาจารย์เวทมนตร์ดำราฟาที่ยังไม่เลิกพยายาม)

ข้อมูลทุกชิ้นถูกถ่ายทอดแบบมุมมองจริงจนกราวด้าต้องถอนใจหลายครั้งและที่ทำให้เธอหงุดหงิดหนักที่สุดคือ…เจ้าหุ่น ตอบสนองทุกอย่างด้วยใบหน้านิ่งเฉยบริสุทธิ์แบบตัวจริง 100% ทุกครั้งที่ได้ยิน เธอก็เผลอบ่นออกมาเหมือนเดิม

“ฉันไม่ได้เย็นชาแบบนี้ซะหน่อย…”

แต่ตอนพูด…เธอก็นิ่งจนแยกจากหุ่นไม่ออกอยู่ดี

---

กราวด้าสลับโหมดให้หุ่นรับข้อมูล “ช่วงเวลาที่เธอเป็นเกวน” และการทำภารกิจนอกวัง ใช้เวลาไม่นานนัก ทั้งคู่เริ่มลืมตาขึ้น

ทว่าทันทีที่เจ้าหุ่นรู้สึกตัว…มันมีอาการประหลาด มันเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจ้องกราวด้านานเกินปกติ

             “มีอะไร เจ้า–หุ่น?”

น้ำเสียงกราวด้านิ่ง แต่แฝงความเป็นห่วง

หุ่นไม่ยอมตอบ มันลุกขึ้น เดินเฉียดผ่านเธอไปที่โต๊ะเครื่องแป้งหยิบเครื่องสำอางมาปาดหน้าปาดแก้มอย่างตั้งใจ
แล้วเดินกลับมาหาเธอ…

หน้าแดง มือปิดแก้ม ทำท่าเอียงตัว…และเขินราวกับเด็กสาววัยรุ่น

             “ไม่มีอะไรค่ะ ท่านกราวด้า… แค่รู้สึก เขินมากกกกก ค่ะ”

น้ำเสียงเหมือน “เกวน” เป๊ะทุกอณู

กราวด้ากะพริบตาช้า ๆ พูดด้วยน้ำเสียงเย็นที่ฟังแล้วเหมือนโลกจะระเบิด

             “…ฉันจะตีแกด้วยหนังสือ แล้วปั้นใหม่ให้เป็นลูกหมาดีไหมแบบนี้”

ความวุ่นวายเล็ก ๆ ก็เกิดขึ้นทันที เหมือนเด็กผู้หญิงสองคนไล่ปาหมอนใส่กันในห้อง แต่รอบนี้คือ กราวด้า 2 คน ไล่ปาหมอนกันแทน

 

---

ไม่นานนักห้องก็กลับสู่ความสงบแบบ "หลังกองทัพเพิ่งผ่านไป"

กราวด้าถอนหายใจเฮือกใหญ่นั่งเก็บสมุดบันทึกวางเรียงบนพื้นอย่างใจหาย

             “ฉันจะกลับไปอยู่ในร่างกราวด้าสักพัก ช่วงนี้เธอไม่ต้องออกไปไหนนะ ไม่งั้นคนจะตกใจกันหมด”

เจ้าหุ่นเงียบ ไม่ตอบแม้คำเดียว ความเงียบนี้ทำให้กราวด้ารู้สึกจุกอกอย่างประหลาด นี่มันแค่หุ่น…แต่เธอกลับรู้สึกเหมือน “ใช้แล้วทิ้ง”

เธอเริ่มคิดว่า—วิญญาณเทียมของหุ่น…มีความรู้สึกเป็นของตัวเองจริง ๆ แล้วหรือ?

เมื่อตัดสินใจจะหันกลับไปปลอบ ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบพ่นไฟออกจากจมูก

เจ้าหุ่น—กำลังนั่งแต่งหน้า แต่งตัว ทำผม…เพื่อแปลงกายเป็น “เกวน”

มันใช้แป้งใช้เครื่องประทินโฉมจนหน้าขาวอมชมพู ทำตาแบ๊ว ยิ้มหวาน พร้อมชุดลำลองของกราวด้าที่ใส่แบบเด็กสาว

กราวด้ายืนค้างความโกรธพุ่งขึ้นจนทุกคลื่นเวทในห้องสะเทือน เสียงเธอช้า ชัด หนัก เหมือนพร้อมเปิดประตูยมโลก

             “แก……จะ……ทำ……อะ……ไร…………”

กราวด้าหมายเลข 1 หันมายิ้มแฉ่ง ตอบด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วแบบเกวนเต็มขั้น

             “ก็จะไปหาราห์ซูร์ไงเจ้าคะ!! ท่านกราวด้ากลับมาแล้ว…ฉันก็อยากลองเล่นเป็นเกวนดู…บา—ง—ค่ะ—”

ยังไม่ทันจบ

             ปั่ก!!!

หมอนถูกฟาดใส่หน้าเต็มแรง

             “ห้ามไปไหน!!”

น้ำเสียงเธอนิ่งมาก แต่มันคือความนิ่งแบบ พร้อมสร้างดวงอาทิตย์เผาหุ่นขี้ผึ้งทั้งตัว

หุ่นรับคำ…แต่ออกอาการหน้าระรื่นจนชวนปวดหัว

             “เจ้าค่ะ ♥”

มันเดินไปนั่งนิ่ง ๆ บนเตียงเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไรเลย แถมยังมีแวว “ภูมิใจในความน่ารักของตัวเอง” อยู่อีกด้วย

กราวด้าได้แต่กุมขมับ “โอ้ย!!! หัวจะปวด....”

 

 

---

สามวัน เป็นเวลามากพอให้ราห์ซูร์และแซร์คฟื้นจากอาการบาดเจ็บหนักจากการปะทะกับความมืด
แผลลึกเริ่มปิดสนิท พิษจากร่างของแซร์คถูกกำจัดจนหมด ร่างกายทั้งคู่พ้นขีดอันตรายแล้ว

ในวันที่ทั้งสองได้รับอนุญาตให้ลุกเดินได้เต็มที่ มีคำสั่งลับเรียกตัวเข้าวังหลวงทันที

---

✦ ห้องประชุมลับแห่งวาเลเธีย

พวกเขาถูกพาไปยังห้องพิเศษ—“ห้องบัญชาการลับ” ห้องที่มีไว้สำหรับการประชุมเฉพาะกิจของสายลับชั้นสูง
ตั้งอยู่ในเขตวังชั้นใน ใต้การคุ้มกันระดับสูงสุด เมื่อเข้ามา ภายในห้องมีผู้เข้าร่วมครบทุกตำแหน่งระดับสูงของราชสำนัก

• ราชาดัลเทรนน์ วาเลเธีย – อายุ 55 ปี
• เซราด นอร์แฮม – หัวหน้าครูฝึกและมือสังหารอันดับหนึ่ง
• ราชครูเมธรัส เวียร์เวล
• กราวด้า มอร์นไวน์
• แซร์ค วาเลน
• ราห์ซูร์

ทั้งหมดนั่งล้อมโต๊ะกลมขนาดใหญ่ ซึ่งมีที่นั่งได้ถึง 13 ที่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดเงียบสงบแบบของ “การประชุมที่มีเดิมพันเป็นชะตาราชอาณาจักร”

ราชาดัลเทรนน์เป็นผู้เปิดการประชุมก่อน น้ำเสียงของพระองค์แม้สงบ แต่หนักแน่นอย่างราชาที่ผ่านศึกมาทั้งชีวิต

             “ท่านกราวด้า แซร์ค ราห์ซูร์…เราต้องขอบคุณพวกท่านอย่างที่สุด ที่ค้นพบและทำลายรังลัทธิมืดได้สำเร็จ”

พระองค์หยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อด้วยความจริงใจ

             “ที่นั่นคือฐานที่มั่นหลักของพวกมัน ตลอดหลายปี แม้เราจะส่งคนเข้าไปตรวจสอบก็ไม่เคยสำเร็จ หากยกทัพไปปราบ ก็จะสูญเสียมากจนเกินรับได้ มันจึงเป็นหอกข้างแคร่อาณาจักรเรามานานหลายปี แต่พวกท่าน…กลับทำลายมันจนไม่เหลือซากและยังปลอดภัย”

กราวด้าก้มหัวน้อมรับ แซร์คยิ้มจนแก้มแทบปริ ส่วนราห์ซูร์—นั่งเกร็งเหมือนค้างแข็ง ถูกราชาเรียกตัวครั้งแรกในชีวิต (ก่อนหน้านี้เขาเคยเห็นราชาแค่จากหลังคาห้องสมุดเวลาเสด็จผ่านเท่านั้น)

---

ราชาดัลเทรนน์หันไปสบตาราชครูเมธรัส ชายชราพยักหน้าเบา ๆ เป็นสัญญาณเริ่มหัวข้อสำคัญ

ราชาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นกว่าเดิม

             “ท่านกราวด้า…หลายปีที่ผ่านมา ท่านทำคุณประโยชน์ใหญ่หลวงแก่ราชอาณาจักร
ท่านพิสูจน์แล้วว่าเป็นที่พึ่งได้ทั้งต่อประชาชนและราชสำนัก เราขอแต่งตั้งท่านเป็น ราชครูแห่งวาเลเธีย นับแต่วันนี้เป็นต้นไป”

กราวด้าชะงัก ดวงตาที่นิ่งดุจหินผา…สั่นไหวเล็กน้อยเป็นครั้งแรก เธอหันไปมองเมธรัส—ซึ่งกำลังยิ้มบาง ๆ เหมือนกล่าวว่า

             “ถึงเวลาของเธอแล้ว”

กราวด้าจึงเอ่ยเสียงเบา แต่ชัดเจน

             “รับด้วยเกล้า…”

เป็นประโยคที่เปลี่ยนเส้นทางของทั้งอาณาจักร

---

จากนั้นราชาดัลเทรนน์หันไปหาแซร์ค

             “ท่านเซราดเล่าเรื่องทั้งหมดให้เราฟังแล้ว ฝีมือของเจ้าช่างน่าประทับใจนัก เจ้าสังหารแม่ทัพแห่งความมืด—เลโอ—และแก้แค้นให้ครอบครัวได้สำเร็จ เมื่ออีเรนรู้ข่าว เขาบอกว่า ‘ภูมิใจในตัวเจ้าอย่างที่สุด’ ”

แซร์คเผลอก้มหน้า ดวงตาเขาฉายแววหม่นเล็กน้อยเมื่อคิดถึงแม่ แต่ก็พยายามยิ้ม และไม่พูดอะไร

ดัลเทรนน์ประกาศต่อ

             “เราขอตั้งเจ้าเป็น องครักษ์คุ้มกันเจ้าชายแห่งวาเลเธีย และหนึ่งในหก มือสังหารแห่งวาเลเธีย – ผู้สังหารอสูร”

แซร์คยกมือคำนับทันทีแม้ใจจริงเขาอยากเป็นเพียงพลทหารประจำกับราห์ซูร์แต่เมื่อเป็นพระบัญชา…ก็เป็นเกียรติสูงสุดที่ปฏิเสธไม่ได้

ทว่าคำหนึ่งทำให้เขาฉงน

องครักษ์คุ้มกันเจ้าชาย…?

ทั้งที่ราชาดัลเทรนน์ไม่มีทายาท? 

แซร์คจึงยกมือถามตรง ๆ ตามสไตล์คนไม่คิดมาก

             “ขอประทานอภัยครับ…แต่ตำแหน่ง ‘องครักษ์เจ้าชาย’ หมายถึงอะไรหรือครับ? หรือว่า…องค์ราชินีจะมีข่าวดี?”

ทั้งห้องเงียบ

ครู่หนึ่ง…ราชาดัลเทรนน์ระเบิดเสียงหัวเราะก้องจนตัวโยก เซราดที่นั่งข้าง ๆ ถึงกับอายจนอยากมุดโต๊ะ
เขาลุกขึ้น ตีหัวแซร์คหนึ่งที “เพี้ยะ!” แล้วกลับไปนั่งเหมือนเดิม

เซราดรีบเอ่ย

             “ขออภัยในความไม่สำรวมของลูกน้องด้วยพ่ะย่ะค่ะ…”

ราชายังกลั้นหัวเราะไม่อยู่ โบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ได้ถือโทษอะไร 

             “ตำแหน่งนั้น…คงต้องขึ้นอยู่กับ ‘เพื่อนของท่าน’ แล้วล่ะแซร์ค”

ราชาดัลเทรนน์เอ่ยพลางหันสายตาไปยังราห์ซูร์บรรยากาศในห้องประชุมเหมือนถูกดึงให้แน่นขึ้นทันที

             “ราห์ซูร์…ท่านเดินทางย้อนเวลากลับมา นั่นไม่ต่างจากปาฏิหาริย์เลย สิ่งที่สำคัญไม่ใช่พลังที่ท่านมี หรือสิ่งที่ท่านทำได้ แต่คือ ‘หัวใจ’ ของท่าน—ความดีที่บริสุทธิ์ เจตนาที่ไม่ถูกความโลภกลืนกิน”

ดัลเทรนน์หยุดหายใจหนึ่งครั้งก่อนกล่าวต่ออย่างจริงใจที่สุด

             “ท่านไม่ได้ใช้พลังนั้นเพื่อตัวเองเลย แต่ใช้ทุกอย่าง…เพื่อช่วยคนสำคัญของท่าน ข้าชื่นชมจากใจจริง และถ้าไม่เป็นการลำบากใจจนเกินไป…ข้าอยากขอท่านอย่างหนึ่ง”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งห้องเหมือนถูกผนึกด้วยเวทกดดันบางอย่าง

เมธรัสหลับตาลง—รอฟังอย่างตั้งใจ 

เซเรสที่นั่งเงียบมานาน ยิ้มบาง ๆ แต่แววตายังตึง

แซร์คเกาแก้ม เหมือนลุ้นจนตัวเกร็ง

กราวด้ามองราห์ซูร์นิ่ง—แต่ไม่ใช่ด้วยความกดดัน เป็นความห่วงเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังดวงตา

ส่วนราห์ซูร์…รู้สึกกลืนน้ำลายยากอย่างประหลาด หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะออกมานอกอก 

(จะให้ฉันทำอะไร…? อย่าพาฉันห่างจากกราวด้าเลยนะ…)

ราชาดัลเทรนน์จึงกล่าวประโยคที่ทำให้ชะตาทั้งอาณาจักรเปลี่ยนไป

             “ข้าขอให้ท่าน…ใช้นามสกุล วาเลเธีย ได้หรือไม่?”

ห้องทั้งห้อง—เงียบสนิทเหมือนเสียงทั้งหมดถูกดูดหายไปในชั่ววินาทีเดียว

เมธรัสกับเซเรสรู้อยู่ก่อนแล้ว แต่คนอื่นในห้อง…ตกใจจนค้าง

แซร์คอ้าปากกว้าง กราวด้านิ่งงัน ดวงตาเบิกขึ้นเล็กน้อย

ส่วนราห์ซูร์เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางสมอง

             “มะ…มะ…มันใหญ่เกินไปครับ…ผม…ผมไม่รู้จะรับมันได้ไหม…”

เสียงเขาสั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ราชายิ้มอ่อนโยน ต่างจากตำแหน่งอันสูงส่งที่นั่งอยู่มาก

             “ข้าเข้าใจ แต่อย่ากังวลเรื่องหน้าที่เลย นามสกุลวาเลเธียมีผู้ถือมากมาย ส่วนใหญ่เป็นเครือญาติของราชวงศ์
แต่เจ้า…ไม่ต้องรับภาระใด ๆ ทั้งนั้น ทำเพียงสิ่งที่เจ้าอยากทำและใช้ชีวิตของเจ้า—ตามใจเจ้า”

             “อ้อ—เข้าใจแล้ว!!”

เสียงแทรกดังลั่น ทุกคนหันไปมองแซร์คพร้อมกัน

             “องครักษ์เจ้าชาย…หมายถึงองครักษ์ราห์ซูร์น่ะสิ! ใช่ไหม!?”

เมธรัสหัวเราะดังแรกในรอบการประชุม เสียงอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ที่เอ็นดูเด็กซื่อเกินไป

             “ใช่แล้ว แซร์ค ต้องแต่งตั้งเจ้าไว้ก่อน ราห์ซูร์ถึงจะถือ ‘นามสกุล’ นั้นได้อย่างเหมาะสม”

กราวด้าได้ยินแล้ว เลือกเก็บรอยยิ้มบาง ๆ ไว้ที่มุมปาก สายตาเธอหันกลับไปหาราห์ซูร์เหมือนจะพูดอะไร…แต่ไม่ทันได้ออกเสียง

เพราะแซร์คพุ่งเข้ามาเร็วเหมือนลูกธนูคว้าบ่าเพื่อนรักด้วยมือทั้งสองข้าง บีบสุดแรง

             “ตกลงไปซะ ไอ้เพื่อนเลวอันดับหนึ่ง! ฉันจะได้วิ่งเล่นในวังกับแกทั้งวัน! ให้เหมือนหมาหอบแดดกันไปทั้งคู่!!”

ทุกคนในห้องหลุดขำ—ทั้งเซเรส เมธรัส และแม้แต่ราชา แต่คนที่ทำให้ห้อง “หยุดหายใจ” ได้อีกครั้งคือกราวด้า

เธอพูดนิ่ง ๆ

เรียบ

แต่คมชัดจนทุกคนได้ยิน

             “…และยังได้เจอฉันบ่อยขึ้นด้วยนะ”

ทั้งห้อง—เงียบกว่าตอนประกาศตำแหน่งราห์ซูร์เสียอีก

ราห์ซูร์หน้าแดงวูบ

แซร์คตะลึง

เมธรัสยิ้มลึก

ราชาเลิกคิ้วอึ้ง

เซเรสหลุดหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เชื่อสายตา

กราวด้ายังคงหน้านิ่งเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองเพิ่งทำให้ครึ่งห้อง “ช็อก” ไปแล้ว

การยอมรับและใช้นามสกุล “วาเลเธีย” เป็นเกียรติที่สูงส่งยิ่ง—และยังเป็นพันธสัญญาที่ผูกมัดราห์ซูร์เข้ากับ “เส้นเวลานี้” หากเป็นเมื่อก่อน…เขาคงปฏิเสธ เพราะหัวใจยังจมอยู่กับความหวังว่าจะย้อนเวลาอีกครั้ง เพื่อกลับไปหาเอมิลี่

แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

ตอนนี้ เขาอยากอยู่ตรงนี้ อยากมี “ตัวตน” อยู่เคียงข้างทุกคน… อยู่ข้างกราวด้า

คำตอบที่มั่นใจที่สุดในชีวิตของเขา—จึงเปล่งออกมา

             “กระหม่อม…สำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้พ่ะย่ะค่ะ”

ดัลเทรนน์ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนลุกขึ้นเชิญทุกคนไปร่วมรับประทานอาหารมื้อเที่ยงในวัง พร้อมสั่งให้เลขาฯ ดำเนินการเรื่องนามสกุลตามพระประสงค์ทันที