เจ้าหญิงน้ำแข็งและเจ้าชายแกะดำ

        “นี่ก็ค่ำแล้ว…แล้วระบบที่นี่ก็ดูปลอดภัยดี วันนี้เรากลับก่อนดีไหมครับ”

กรกรรณเอ่ยขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ วันนี้เขาได้ยืนเคียงข้างเธอได้ใกล้ชิดเธอมากขนาดนี้ แค่นี้…ก็มีความสุขแล้ว 

        แต่—

        “ไม่…”

เสียงของน้ำแข็งตอบกลับทันทีสั้น เย็น และไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

        “ไปซื้อของกันก่อน…” เธอพูดต่อ เหมือนคิดอะไรไว้ล่วงหน้าแล้ว

        “เอ๋?…ไปซื้อของเหรอครับ ดึกขนาดนี้” กรกรรณชะงักไปเล็กน้อย

        “แต่…ก็ได้ครับ คุณน้ำแข็งจะซื้ออะไร ผมไปเป็นเพื่อนนะครับ” น้ำเสียงของเขายังสุภาพเหมือนเดิม
แต่แอบมีความดีใจซ่อนอยู่

        “ชุดนอน” น้ำแข็งตอบสั้น ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        “ชุดนอนของเรา…แล้วก็ของใช้จำเป็น”

        “คืนนี้เราจะนอนที่นี่ โรงแรมใกล้ ๆ”

        “……………………………………”

กรกรรณแข็งค้างไปทั้งตัว

        ชุดนอนของเรา…?

คำพูดนั้นสะท้อนอยู่ในหัวเขาซ้ำ ๆ

        นอนโรงแรม…!?

ความคิดในหัวเริ่มตีกันยุ่งไปหมด

        “เดี๋ยว…” น้ำแข็งพูดขึ้นอีกครั้ง เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดไม่ครบ

        “ฉันอาจอธิบายไม่ละเอียด”

        “นอนโรงแรม…แต่คนละห้อง เข้าใจไหม?”

เธอพูดพลางหันหลังให้เขาเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มแดง…เกินกว่าจะควบคุมได้

        “แล้วก็…ไปกินข้าวเย็นกัน”

        “แต่เราไปด้วยชุดเต็มยศแบบนี้ไม่ได้ ต้องไปซื้อของก่อน”

พูดจบ เธอก็เดินตรงไปยังลานจอดรถในอาคารทันที ไม่รอคำตอบ

กรกรรณยิ้มออกมาเล็ก ๆ ก่อนจะเดินตามไป เขาพยายามไม่กลัวเธออีกต่อไปบางที—ความเย็นชานั้น
อาจเป็นแค่ “ฉากหน้า” เพราะสิ่งที่เธอแสดงออกกับเขามันชัดเจนกว่านั้นมากและเขา…เลือกจะเชื่อในสิ่งนั้น

กรกรรณเป็นคนขับเหมือนเดิม เขาขับตามทางที่น้ำแข็งบอกเพราะไม่รู้เส้นทางในเมืองกรานเวลเลย ไม่นานนัก รถก็เลี้ยวเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าหรูแห่งหนึ่ง

ที่จอดรถ—ก็ยังเหมือนเดิมมีป้ายระบุชัดเจนสำหรับรถทะเบียน 9999 เท่านั้น รถของน้ำแข็ง

กรกรรณชะลอรถ ก่อนจะจอดลงอย่างเงียบ ๆ สายตาเขามองป้ายนั้นอีกครั้งแล้วความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมา

        “เธอ…เป็นใครกันแน่…”

มันเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ว่า น้ำแข็งไม่ใช่แค่ “เจ้าหน้าที่ระดับสูง” แต่เป็นคนที่อยู่ในระดับที่—คนธรรมดา…เอื้อมไม่ถึง

น้ำแข็งพากรกรรณเดินเข้าร้านเสื้อผ้าแบรนด์ดัง แบรนด์นี้กรก็รู้จักดี ที่อัลเทรัสก็มี…และราคาสูงมากเขาเคยซื้อเสื้อตัวหนึ่งจากแบรนด์นี้แต่ก็รู้สึกว่าไม่คุ้มค่าเท่าไร เขาชอบของเรียบ ๆ ธรรมดามากกว่า แต่วันนี้—น้ำแข็งเดินเข้าไปในร้าน
ราวกับที่นี่เป็นของเธอ

เจ้าหน้าที่ฝ่ายขายหญิงรีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที รอยยิ้มสุภาพ แต่แฝงความเกรงใจอย่างชัดเจน

        “สวัสดีค่ะ คุณน้ำแข็ง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ”

        “เมื่อเดือนก่อน ที่สาขาใหญ่ในเมืองหลวงคุณพ่อของคุณเพิ่งสั่งตัดสูทใหม่กับทางร้านไปนะคะ”

        “ขอบคุณมากนะคะที่ให้ความไว้วางใจในแบรนด์ของเราท่านรัฐมนตรีใส่สูทของเรา ถือเป็นการโปรโมตที่ดีมากเลยค่ะ แต่ก็เหมาะแล้วค่ะ ก็ท่านเป็นทั้งรัฐมนตรีกระทรวงการคลังและกลาโหม ก็ต้องออกแถลงงานบ่อยๆ จะให้ใส่แต่ชุดเดิมคงไม่เหมาะจริงไหมค่ะ”

เธอพูดต่อเนื่องแทบไม่หยุดพร้อมเดินประกบข้างน้ำแข็งอย่างเอาใจที่สุด

กรกรรณชะงักไปเล็กน้อย 

รัฐมนตรี…การคลังและกลาโหม? เขาหันมองน้ำแข็งโดยไม่รู้ตัว 

ความคิดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นชัดเจน 

พ่อเธอ…คุมทั้งเงิน และกองทัพของอาณาจักรนี้…?

หัวใจเขาหนักลงอย่างบอกไม่ถูก

เธอ…อยู่สูงขนาดนี้เลยเหรอ…

คำว่า “เจ้าหญิง” ที่ใครบางคนเคยพูดเล่น ๆ ตอนนี้—มันไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย

เขาก้มมองตัวเองเล็กน้อยชุดดำของแกะดำ 03 ที่ใคร ๆ มองว่าเท่ แต่เมื่อยืนอยู่ตรงนี้—มันกลับทำให้เขารู้สึกว่า
ตัวเอง…ห่างไกลจากเธอขึ้นมาอีกนิด

        “คุณพ่อก็ชอบแบบนั้นแหละค่ะ” น้ำแข็งตอบเรียบ ๆ

        “สั่งทีละสามชุดก็เยอะไปแล้วนะคะ ยังจะตัดใหม่ทุกเดือน…สิ้นเปลืองจริง ๆ”

น้ำเสียงของเธอเหมือนพูดเรื่องเล็กน้อยก่อนจะหันมาทางกรกรรณ

        “อ้อ วันนี้ฉันพาเพื่อนมาด้วยค่ะ…กรกรรณ”

คำว่า “เพื่อน” ทำให้กรกรรณเงยหน้าขึ้นทันทีเหมือนมีอะไรบางอย่าง…เบาลงในอก

เจ้าหน้าที่ฝ่ายขายหันมามองเขาสายตานั้น…รู้ทัน น้ำแข็งไม่เคยพาใครมาและไม่เคยแนะนำใครแบบนี้

        “ถ้าเขาซื้ออะไร…ลงบัญชีฉันไว้ได้เลยนะคะ ฝากด้วยค่ะ”

กรกรรณนิ่งไปอีกครั้งมือเขากำแน่นเล็กน้อย

        “ไม่เป็นไรครับ ผม—”

เขากำลังจะปฏิเสธแต่หยุดไปเพราะน้ำแข็งไม่ได้หันมามองเขาเลย เธอพูดออกไป…เหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ไม่ใช่การเอาใจ ไม่ใช่การอวดแค่—“อยากให้”

เขาค่อย ๆ คลายมือออก

        “…ครับ” ตอบเบา ๆ

ไม่ใช่เพราะอยากได้แต่เพราะ—ไม่อยากปฏิเสธเธอ

        “ฉันต้องการชุดนอนค่ะ” น้ำแข็งพูดต่อทันที

        “สำหรับฉัน…และเขา” 

กรกรรณสะดุ้งเล็กน้อยสายตาเผลอหลบไปทางอื่นหูเริ่มร้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว

เจ้าหน้าที่ฝ่ายขายพยักหน้ารับทันที

ไม่มีรอยยิ้มล้อ

ไม่มีคำแซว

        “รอสักครู่นะคะ”

เธอกล่าวอย่างมืออาชีพ ก่อนจะเดินหายเข้าไปด้านหลังร้าน ความเงียบบาง ๆ ตกลงมาแทนที่

กรกรรณยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่กล้าหันไปมองเธอแต่ก็ไม่เดินหนี

        “คุณน้ำแข็ง…” เขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ “…ขอบคุณนะครับ”

น้ำแข็งไม่ได้หันมาเพียงแค่ตอบสั้น ๆ “เรื่องเล็กน้อย”

แต่ในจังหวะที่กรไม่เห็น—ปลายนิ้วของเธอขยับเล็กน้อยเหมือนกำลังพยายามกดบางอย่างไว้

หลังจากพนักงานขายนำชุดมาให้ ทั้งสองก็แยกกันเข้าไปลองชุด เริ่มจากชุดนอน ก่อนจะตามด้วยชุดลำลองและชุดแฟชั่นอีกหลายชุด

กรกรรณลองไม่กี่ชุดและก็ได้ กางเกงยีนเรียบ ๆ เสื้อเชิ้ตสีสุภาพดูดี…แต่ไม่โดดเด่นเกินไปเป็นสไตล์ของเขา

ส่วนน้ำแข็ง—เธอเปลี่ยนชุดไปหลายชุด ทุกครั้งที่เปลี่ยนเสร็จเธอจะเดินออกมา…ยืนตรงหน้าเขา

        “เป็นยังไง” คำถามสั้น ๆ น้ำเสียงนิ่งเหมือนเดิม

กรกรรณเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เผลอนิ่งไปทุกครั้ง

        “สวยครับ”

ตอบเหมือนเดิม…ทุกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่แค่คำสุภาพ

        ชุดก็สวย…คนก็สวย…

เขาคิดในใจโดยไม่รู้ตัวว่ามองนานเกินไปเล็กน้อย

น้ำแข็งไม่ได้พูดอะไรต่อเพียงพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะหันกลับเข้าไปเปลี่ยนชุดใหม่

กรกรรณนั่งรอโดยไม่รู้สึกเบื่อเลยแม้แต่นิดเดียวระหว่างนั้น—พนักงานขายคนเดิมเดินเข้ามาใกล้เขาเล็กน้อยก่อนจะพูดเบา ๆ

        “วันนี้คุณน้ำแข็ง…ดูมีความสุขเป็นพิเศษนะคะ”

        “เอ๋…ครับ?” กรกรรณหันไปมองอย่างงง ๆ

        “ปกติแล้ว…เธอไม่เคยลองชุดเลยค่ะ”

        “ไม่เลือก…ไม่ถาม…มาแค่สั่ง จ่ายเงินแล้วก็กลับ”

กรกรรณเงียบไป เริ่มเข้าใจแล้วว่าเธอกำลังจะสื่ออะไร

        “บอกไว้…เผื่อคุณจะเข้าใจเธอมากขึ้นนะคะ”

พนักงานขายยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินจากไปปล่อยให้เขานั่งอยู่กับความคิดของตัวเอง

        “…ครับ ขอบคุณครับ” เขาพูดเบา ๆ เบาจนแทบไม่มีเสียงเหมือนยังไม่อยากเชื่อว่าตัวเอง…โชคดีขนาดนี้

ไม่นานนัก น้ำแข็งก็เลือกชุดที่ต้องการได้ ทั้งคู่เปลี่ยนมาใส่ชุดใหม่ส่วนชุดเครื่องแบบ ทางร้านพับอย่างเรียบร้อยใส่ถุงให้

จากนั้น—พวกเขาก็ไปที่ร้านอาหาร บรรยากาศดูดี โต๊ะสำหรับสองคนแสงไฟนุ่ม ๆ ทุกอย่าง…เหมือน “เดท” อย่างที่ควรจะเป็น

แต่—มันอึดอัด น้ำแข็งนั่งนิ่ง นิ่งเกินไปเพราะจู่ ๆ ภาพของใครบางคนก็แทรกเข้ามา

        "อาเธียน"

ภาพของเขา ซ้อนทับลงบนที่นั่งตรงหน้าแทนที่กรกรรณ

น้ำแข็งแข็งค้างไปชั่วขณะ สายตาจ้องตรงไปข้างหน้าแต่ไม่ได้มองคนตรงหน้าอีกต่อไป

อาเธียนไม่ชอบกินผัก…

ความทรงจำผุดขึ้นมาเอง

เขามักกินเหลือ…แล้วฉันก็จะแย่งจานเขามากินต่อ…

มันเป็นเรื่องเล็ก ๆ แต่ชัดเจนและอบอุ่น 

นี่คือครั้งแรกที่เธอออกมา “เดท” หลังจากเขาจากไป ความรู้สึกบางอย่าง…เริ่มสับสน

ผิดไหม

เร็วไปไหม

หรือ…

เธอกำลังแทนที่ใครบางคนอยู่

น้ำแข็งไม่รู้และไม่รู้จะจัดการมันยังไง

เธอยังคงนั่งนิ่งสีหน้าไม่เปลี่ยนน้ำเสียงไม่สั่น เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ลึกลงไปบางอย่างกำลังสั่นไหว

ขณะที่กรกรรณ…นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียวบนโต๊ะนี้

        “อย่ากินผัก…”

จู่ ๆ น้ำแข็งก็พูดออกมา น้ำเสียงเหมือนสั่งโดยไม่ทันคิด

กรกรรณชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบาง ๆ

        “ได้ครับ…มีอะไรหรือเปล่า?”

เขาเลื่อนบล็อกโคลีออกไปไว้ข้างจาน 3–4 ชิ้นโดยไม่ถามอะไรต่อ

ตอนนี้—น้ำแข็งแค่ต้องการ “หาทางออก” เธอรักอาเธียนมากและมันก็จบไปแล้ว เธอรู้ดีว่า…ต้องก้าวต่อ แต่ในตอนนี้แม้แต่กรกรรณก็ยังไม่สามารถพาเธอข้ามผ่านมันไปได้

เธอจึงเลือกทำบางอย่าง บางอย่างที่ไม่อยู่ในแบบแผน ไม่อยู่ในเหตุผลและไม่สนอะไรอีก

น้ำแข็งเอื้อมมือไปหยิบจานของกรกรรณมาวางตรงหน้าเธอแทนที่จานของตัวเองโดยไม่แม้แต่จะขออนุญาต

ผักที่เหลืออยู่ในจานนั้นถ้าคนตรงข้ามเธอ…เป็นอาเธียน เธอจะดุเขาแล้วก็ทำแบบนี้จากนั้น—เธอจะกินมันต่อ
อย่างมีความสุข

แต่ครั้งนี้…ถ้าเธอกินมันเธอจะรู้สึกอะไร ความสุข? หรือความเจ็บปวดจากการสูญเสียที่ยังไม่จางหาย

น้ำแข็งใช้ส้อมจิ้มลงไปที่บล็อกโคลีมือของเธอ…เกร็งแน่น

        “คุณน้ำแข็งครับ” เสียงของกรกรรณดึงสติเธอกลับมา

        “ถ้าอิ่มแล้ว…ไม่ต้องกินก็ได้นะครับ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ

ไม่ได้กดดัน ไม่ได้ถามลึก แค่…อยู่ตรงนั้น

        “…อืม ไม่หรอก” น้ำแข็งตอบเบา ๆ สายตาหลบลง

กรกรรณนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะนึกถึงคำพูดของพนักงานขายในร้านเสื้อผ้า

        “วันนี้คุณน้ำแข็ง…ดูมีความสุขเป็นพิเศษนะคะ”

        “บอกไว้…เผื่อคุณจะเข้าใจเธอมากขึ้น”

ถ้าทั้งหมดที่ผ่านมา…ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ 

ถ้าเขาคิดเข้าข้างตัวเองสักครั้ง—

น้ำแข็งทำแบบนี้…เพื่อเขา? 

ตั้งแต่เรื่องชุดจนถึงตอนนี้ 

เธอเป็นฝ่าย “ให้” มาตลอดโดยที่เขา…แทบไม่ได้ทำอะไรเลย 

ทั้งที่—เขาก็รู้สึกกับเธอ 

บางที…เขาอาจมีสิทธิ์ “เห็นแก่ตัว” บ้างที่จะ 

        …ไขว่คว้าหัวใจของเธอ…

 

        “ถ้ายังไม่อิ่ม…” กรกรรณเอ่ยขึ้นเสียงนิ่งกว่าที่ตัวเองคิด

        “…ให้ผมป้อนได้ไหมครับ”

น้ำแข็งตะลึงภาพของอาเธียน—หายไปแทบจะในทันที มือของเธอกระตุกแรงบีบเพิ่มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

แกร๊ก—ส้อมโลหะในมือเธอบิดงอ…และแตกออกจากความเย็นจัด

ทั้งคู่ชะงักไปพร้อมกัน ความเงียบก่อตัวขึ้นทันที

        “…อืม”

น้ำแข็งเอ่ยเบา ๆ ยังไม่เงยหน้าขึ้น

        “ใช้ส้อมของนายก็ได้”

เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่คนที่เริ่มเหงื่อซึมกลับเป็นกรกรรณ มือของเขาชะงักเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ หยิบส้อมขึ้นมา หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ใช้ส้อมจิ้มบล็อกโคลีในจานตรงหน้าเธอ

เขาค่อย ๆ ยกมันขึ้น—แต่ปลายส้อมกลับสั่น

ชิบหายแล้ว…มือสั่นแบบนี้จะป้อนได้ไงวะ…น่าอายที่สุด…กรกรรณเอ๋ย…บ้าจริง

บล็อกโคลีชิ้นเล็ก ๆ สั่นอยู่ตรงหน้าเธออย่างเห็นได้ชัด

น้ำแข็งมองมันก่อนจะเงยสายตาขึ้นมองเขาเพียงแวบเดียว

แล้ว—เธอยกมือขึ้นจับมือของเขามือที่สั่น…นิ่งลงทันที เธอดึงส้อมเข้าหาตัวเล็กน้อยแล้วงับบล็อกโคลีเข้าไปคำเดียว

        “…อืม”

ความตึงเครียดที่กดอยู่ในอากาศคลายลงทันทีไม่ใช่แค่โต๊ะของทั้งสอง แต่เหมือนทั้งร้าน พนักงานเสิร์ฟที่แอบมองอยู่ห่าง ๆ ถึงกับผ่อนลมหายใจแต่ยังไม่มีใครกล้าส่งเสียงอะไรออกมา

        “…ขอบคุณนะ” น้ำแข็งพูดเบา ๆ ก่อนจะเหลือบมองจานผักยังเหลืออยู่

        “…เอาให้หมด” คำสั่งสั้น ๆแต่ครั้งนี้—มันไม่เย็นชาเหมือนเดิม

        “ครับ” กรกรรณยิ้ม

มือของเขายังอุ่นอยู่เล็กน้อยจากสัมผัสเมื่อครู่

เขาจิ้มบล็อกโคลีอีกชิ้นยกขึ้นครั้งนี้—ไม่สั่นแล้ว

เขาค่อย ๆ ป้อนเธออย่างมั่นใจขึ้น 

ช้า…แต่แน่นอน

และน้ำแข็งก็รับมันโดยไม่หลบสายตาอีกต่อไป

 

 

---

              

หลังจากผ่านภารกิจสุดหิน—ป้อนอาหารคุณน้ำแข็งมาได้ กรกรรณก็รู้สึกตึงเครียดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งคู่ขึ้นรถกลับไปยังโรงแรมที่น้ำแข็งจองไว้

ตอนเช็กอินน้ำแข็งเลือกเป็นห้องพักแฝดสองห้องติดกัน กรกรรณเดินไปส่งเธอถึงหน้าประตูห้อง

        “เอาโทรศัพท์มาหรือเปล่า” น้ำแข็งถามขึ้น

        “โทรศัพท์…ผมไม่มีครับ” กรกรรณตอบเรียบ ๆ

        “ตอนอพยพหนีตายมา ก็ไม่มีอะไรติดตัวมาเลย”

ภาพคืนที่เขานอนอยู่ใต้ผ้าใบกันฝนกับศศินาแวบเข้ามาในหัวสั้น ๆ

น้ำแข็งล้วงกระเป๋าค้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหนึ่งออกมา

        “อาบน้ำเสร็จแล้ว…จะโทรหา”

พูดจบเธอก็เปิดประตูหอบของเข้าห้องไปทันที

        “อาบน้ำเสร็จแล้วจะโทรหา…” กรกรรณพึมพำทวน

        “…อาบน้ำเสร็จแล้วจะโทรหา…” รอยยิ้มค่อย ๆ ผุดขึ้นโดยที่เขาห้ามมันไม่ได้เลย

เขารีบเข้าห้องของตัวเองอาบน้ำอย่างรวดเร็วแทบจะรีบกว่าตอนลงสนามรบ

จากนั้น—เขาแกะชุดนอนที่เพิ่งซื้อวันนี้ออกมาใส่มัน ผ้าบางเบาพอดีตัวและ—เป็น “ชุดคู่” กับของน้ำแข็ง

หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล กรกรรณขึ้นไปนั่งบนเตียง

รอ

รอ…

จนเริ่มเงียบ

จนเริ่มง่วง

จนเกือบจะหลับ

แล้วในที่สุด—เสียงเรียกเข้า

หน้าจอแสดงชื่อ

        “น้ำแข็งใส 1”

เขาสะดุ้งลุกขึ้นทันทีรีบกดรับสายพร้อมเปิดกล้องโดยไม่ลังเล ภาพของน้ำแข็งปรากฏขึ้น เธอกำลังตั้งโทรศัพท์ไว้ที่โต๊ะหัวเตียงก่อนจะถอยไปนั่งบนเตียงทำให้เขาเห็นเธอ…เต็มตัว

ชุดนอนที่เข้าคู่กับเขาดูน่ารักอย่างไม่น่าเชื่อ

เธอไม่เหมือน “เจ้าหน้าที่ทหาร”

ไม่เหมือน “คนเย็นชา”

เหมือน…ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง แม้ว่าเธอจะยังไม่ยิ้มก็ตาม น้ำแข็งนั่งหวีผมสายตาเหลือบมาที่หน้าจอ

        “ได้ยินไหมกร”

        “พูดอะไรบ้างสิ”

        “…ได้ยินครับ ได้ยินชัดเลย”

กรกรรณตอบทันทีก่อนจะชะงักเล็กน้อย

        “แต่ผม…ไม่รู้จะคุยอะไร”

        “…ขอโทษด้วยนะครับ”

น้ำแข็งมองเขาเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น

        “งั้นเอาแบบนี้ไหม ผลัดกันถาม” เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย

        “เพื่อความเท่าเทียม”

        “…ได้ครับ” กรกรรณพยักหน้าแม้เธอจะอาจมองไม่เห็นชัด

        “คุณน้ำแข็งถามก่อนเลยก็ได้ครับ”

เขานั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังเตรียมตัวสำหรับอะไรบางอย่างแต่ลึกลงไป—เขาแค่กำลัง

        “อยากรู้จักเธอให้มากขึ้น”

น้ำแข็งยังคงหวีผมอยู่ เธอไม่ลังเลที่จะถามและเลือกเลี่ยงคำถามที่อาจกระทบใจเขา

        “นายชอบกินอะไร…อาหารนะ”

        “ส่วนใหญ่ก็ชอบหมดครับ” กรกรรณตอบยิ้ม ๆ “แต่ถ้าของโปรด…ก็จะเป็นมันบดสูตรเย็น ใส่มายองเนสกับแตงกวาครับ” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะถามกลับ

        “แล้วคุณน้ำแข็งล่ะครับ…มีอะไรที่กลัวหรือเกลียดบ้างไหม”

น้ำแข็งยังคงหวีผมสายตาเหลือบมองหน้าจอ

        “มีสิ ฉันเป็นผู้หญิงนะ” เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง

        “ฉันกลัวแมงมุม ตอนเด็ก ๆ เคยโดนมันเกาะขา…ร้องไห้ใหญ่เลยตอนนั้น”

ปลายเสียงเบาลงเล็กน้อยก่อนจะถามกลับ

        “แล้วเธอล่ะ…”

        “ก็…หนังสือในน้ำครับ….คือ..ว่ามัน….”

กรกรรณเริ่มตอบอย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้น บทสนทนาดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ จากเรื่องเล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องยาว

จนสุดท้าย—กลายเป็นเขาที่พูดมากกว่าเดิม กรกรรณเล่าเรื่องหนังสือที่เขาชอบยืดยาวแล้วเขาก็สังเกตเห็นหน้าจออีกฝั่งเงียบไปแล้ว

น้ำแข็งหลับ…

โทรศัพท์ยังตั้งอยู่ ภาพของเธอที่ขดตัวอยู่บนเตียงโดยไม่มีผ้าห่ม

        “…คุณน้ำแข็ง?” เขาเรียกเบา ๆ

ไม่มีการตอบกลับ

กรกรรณลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นยืนสายตามองไปที่ผนัง มี “ประตูเชื่อม” ระหว่างสองห้อง

ปกติ—มันควรถูกล็อกจากทั้งสองฝั่ง

เขาเดินเข้าไปปลดล็อกจากฝั่งตัวเอง

        “…ถ้าอีกฝั่งล็อก…ก็คงแค่นั้น”

เขาหมุนลูกบิด

แกร๊ก….

ประตูเปิดออก

เขาชะงักอีกฝั่ง…ไม่ได้ล็อกเหมือนมีใครตั้งใจหรือไม่ก็—ลืม

 

กรกรรณก้าวเข้าไปอย่างเงียบที่สุดหัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยิน น้ำแข็งนอนขดตัวอยู่บนเตียงในชุดนอนบางเบาเธอดูหนาว เขาหยุดยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติ 

กรกรรณค่อย ๆ หยิบผ้าห่มแล้วคลุมให้เธออย่างแผ่วเบาไม่ให้เธอตื่น มือของเขาหยุดอยู่ตรงนั้น สายตามองใบหน้าของเธอ

ยามหลับ—เธอดูสงบ ไร้กำแพงและอ่อนโยนเกินกว่าที่เขาเคยเห็น เขาขยับเข้าไปใกล้อีกนิดโดยไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอยิ่งดึงเขาเข้าไป

แต่—เขากัดฟันล้วถอยออกมา

        “…หลับฝันดีนะครับ” เสียงเบาแทบเป็นลมหายใจ

        “…เจ้าหญิงของผม”

เขาลุกขึ้นถอยหลังแล้วเดินกลับออกไปอย่างเงียบเชียบ

แกร๊ก…

เสียงประตูปิดเบา ๆ ความเงียบกลับคืนมา

ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที ดวงตาของน้ำแข็งค่อย ๆ ลืมขึ้น เธอมองไปยังประตูเชื่อม นิ่ง..ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง

        “…หลับฝันดีนะ” เสียงเบาแผ่ว 

        “…เจ้าชายของฉัน” มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนรู้ทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบ

แล้วครั้งนี้—เธอหลับจริง

---

 

เช้าวันใหม่

กรกรรณตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เขาลุกขึ้นวอร์มร่างกายตามที่ทำเป็นประจำทุกวัน หลังจากนั้นก็อาบน้ำ
แต่งตัวในชุดเครื่องแบบเต็มยศ

เขาเดินออกจากห้องไปหยุดยืนอยู่หน้าห้องของน้ำแข็ง มือยกขึ้นเล็กน้อยเหมือนจะเคาะแต่ก็หยุด จะเคาะดีไหม
หรือจะโทรหา กรกรรณลองซ้อมคำทักทายในหัวหลายแบบ

        “อรุณสวัสดิ์ครับ…”

        “เมื่อคืนหลับดีไหมครับ…”

        “เอ่อ…”

สุดท้าย—ก็ไม่กล้า

เขาถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะหันกลับเข้าห้องตัวเอง

ไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้นชื่อที่ขึ้นบนหน้าจอ

        “น้ำแข็งใส 1”

เขารีบกดรับทันที

        “กร ตื่นหรือยัง”

        “ตื่นแล้วครับ! เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วครับ” เสียงของเขาออกจะเร็วเกินไปเล็กน้อย

        “ดีเลย…มาห้องฉันสิ อาหารเช้ามาส่งแล้ว” เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง

        “มากินที่ห้องฉันนะ…ประตูไม่ได้ล็อก เข้ามาได้เลย”

สายถูกตัดไป

กรกรรณนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมอง “ประตูเชื่อม”

หัวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้งเขาเดินไปหมุนลูกบิดประตูเปิดออกแสงเช้าอ่อน ๆ ส่องเข้ามาในห้องอีกฝั่ง น้ำแข็งยังอยู่ในชุดนอน ผ้าบางเบาแนบลำตัวเธอดูสบาย…และอันตรายไปพร้อมกัน

เธอลุกขึ้นจากเตียงเดินไปนั่งที่โต๊ะเล็ก ๆ ที่มีถาดอาหารเช้าสองชุดวางอยู่ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ

กรกรรณนั่งลงฝั่งตรงข้ามพยายามไม่มองเธอนานเกินไปแล้วสายตาเขาก็สะดุดหน้าจอโทรศัพท์กำลังเล่นคลิปบางอย่าง

เขามองดี ๆ แล้วหัวใจ…แทบหยุดเต้นมันคือคลิปจากเมื่อคืนตั้งแต่ตอน VDO call จนถึง—ตอนที่เขาเปิดประตูเข้ามา

ตอนที่เขาห่มผ้าให้เธอ ตอนที่เขา…เกือบจะจูบแก้มเธอมันถูกบันทึกไว้ทั้งหมด

กรกรรณแข็งทื่อ ความคิดตีกันในหัวทันที

จบแล้ว…คราวนี้ตายจริงแน่…

น้ำแข็งมองหน้าจอแล้วเงยขึ้นมามองเขาสายตายังคงนิ่งอ่านไม่ออกเหมือนเดิมก่อนที่เธอจะพูด

        “ถ้านายไม่ถอย…” เธอหยุดเล็กน้อย

        “…ฉันก็ไม่ได้โกรธหรอกนะ” กรกรรณชะงัก

ความโล่งใจพุ่งขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว

        “ไม่โกรธ…จริงเหรอครับ…”

        “โกรธ” เธอตอบอีกครั้งคำตอบสั้น ๆ

ทำให้เขาหน้าเสียทันที 

แต่ในวินาทีนั้น—น้ำแข็ง ยิ้ม ยิ้มเพียงเสี้ยววินาที เร็วพอจะไม่ทันตั้งตัวแต่ชัดพอจะทำให้หัวใจเขาหลุดจังหวะ

เหมือนเธอสนุกที่…แกล้งเขาสำเร็จ แล้วเธอก็ก้มลงกินอาหารเช้าต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ปล่อยให้กรกรรณนั่งนิ่งหัวใจเต้นแรงกว่าเดิมเพราะตอนนี้—เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่

         “เธอทำให้มันเกิดขึ้นทั้งหมด”