[นิยาย] {Fic Naruto}ซีรีย์รักที่ทรมาน

8.1

เขียนโดย PhingYanchan

วันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2559 เวลา 17.55 น.

  50 ตอน
  15 วิจารณ์
  15.67K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 13 มีนาคม พ.ศ. 2560 01.01 น. โดย เจ้าของเรื่องสั้น

แชร์เรื่องสั้น Share Share Share

 

46) ก็คนมันอาย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
ขนาดตัวอักษร เล็ก กลาง ใหญ่ ใหญ่มาก
 
Sakura talk
  วันถัดมา
  15:20
  "ระหว่างที่นั่งทำงานที่บ้านอยู่ฉันก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์สั่น เสียงเรียกเข้าจากยัยหมูอิโนะ
  ตืด~~~~~
  "ฮัลโหล? มีอะไรยัยหมู?"
(ไปลองชุดได้แล้ว!!! อีกอาทิตย์นึงแกก็ต้องไปดูการ์ดอีกงานแต่งแกอีกไหนจะงะ-!)
  "รู้แล้วน่า! งานแต่งใครกันแน่ห้ะ?!"
(ของแกนั่นแหละย่ะ! แต่ฉันอยากให้แกเป็นเจ้าที่สมบรูณ์แบบนะ)
  "แล้วเจอกันที่ไหนล่ะ?"
(ที่บ้านแกนั่นแหละ)
  "ที่บ้านฉัน? เดี๋ยวนะไปลองชุด...ที่บ้านฉัน?" ห้ะ?ได้ไง?!
(ใช่! เจอกันที่บ้านนะยะ)
  "เดี๋ยวๆๆ!!" เอ้ย!ได้ยินเสียงของฉันบ้างมั้ยยะ!
(......) วางไปซะดื้อๆ?
  "พี่คาคาชิ ฉันขอวานอะไรหน่อยได้มั้ยคะ?"
  "อะไรล่ะครับ?" เขาตอบฉันแต่ยังจ้องกับเอกสารงานต่างๆต่อไป
  "ช่วยไปส่งที่บ้านของแม่ฉันหน่อยสิ ฉันมีเรื่องต้องไปคุยกับท่านน่ะ คงต้องพักที่นั่นประมาณอาทิตย์นึง"
  "เตรียมของรึยังล่ะ?"เขาถามฉันพลางหยิบหนังสือเล่มหนึ่งอ่านควบคู่ไปด้วย
  "เตรียมแล้วค่ะ ถ้าพี่ยุ่งฉันก็จะเรียกแท็กซี่เอาก็ได้นะ?"
  "ไม่ต้องๆ ฉันแค่...."
  "แค่? แค่ยุ่ง?"
  "เฮ่อ~ ขอโทษด้วยนะที่ต้องตอบเธอแบบเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ฉันพยายามเคลียงานทั้งหมดอยู่น่ะ หลังจากที่เธอนำฉันไปถึง10% หายนะก็ตามมาเป็นสิบ" (-_-#) ความจริงก็เป็นเพราะเขาต่างหากที่ทำให้ฉันนำเขาได้ ทำตัวเอง
  "งั้นฉันเรียกแท็กซี่นะ"
  "เดี๋ยว~ เธอจะไปทั้งทีฉันก็จะไปส่ง"
  "แต่งานพี่เยอะมากเลยนะ"
  "งั้นรีบๆไปไงฉันจะกลับมาทำงานเร็วๆ"
  "เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ฉันไม่ได้เจอพี่ตั้งอาทิตย์นึงแหนะ"
  "ฉันคงคิดเธอทุกวันล่ะไม่ต้องห่วงฉันหรอกนะ เธออยู่ที่นั่นกินข้าวให้ครบมื้อนะ อยากกลับตอนไหนก็โทรมาบอกนะครับ"
  "ค่ะ" ฉันกอดเขาแล้วน้ำตาน้อยๆก็ไหลออกมา
  "อ้าว! จะร้องไห้ทำไมเนี่ย? ไม่ต้องร้องๆ เราห่างกันแต่หัวใจของเราไม่เคยห่างกันนะ จำคำนี้ไว้ให้ดีๆ (^_^)"
  "ค่ะ ขอบคุณนะคะ เรื่องบริษัทฉันฝากคุณพี่ชิสึเนะทำนะคะ"
  "โอเคๆ ไปกันเถอะ"

  ณ บ้านของซากุระ
  "ขอบคุณพี่มากๆเลยนะ ที่มาส่ง"
  "แม่เธออยู่ที่ไหนล่ะ"
  "พวกเขามากันแล้ว! เอาไปเก็บเร็วเข้า!! "
  "ฮินาตะถือผ้าไป อิโนะกับเทมาริเอาจักรไปไว้ที่ห้องของน้าเท็นๆช่วยเคลียของเร็ว!"
  "? มีอะไรกัน?"
  "ไม่มี่! เข้าไปนั่งก่อนสิ คาคาชิเป็นยังไงบ้างล่ะ"
  "ทุกอย่างดีครับ งานเข้ามาเรื่อยๆเลยล่ะครับ"พี่คาคาชิกับแม่ก็คุยเรื่องอื่นต่อไป ฉันเข้ามาในตัวบ้านแล้วสำรวจบ้าน ทุกอย่างเหมือนเดิมแต่ยกเว้นห้องทำงานของแม่ แปลกที่ว่าทำไมทุกอย่างถึงโล่งและสะอาดจากพื้นไม้ธรรมดากลายเป็นพื้นกระเบื้องสีขาว
  "เอาเป็นว่าแม่ถือเข้าไปเองดีกว่านะ"
  "ไม่เป็นไรครับ ตัวเล็ก..เอ่อ...ซากุระไม่ได้เอาของมาทั้งหมดครับ มันไม่ค่อยหนักเท่าไหร่"
  "ไม่เป็นไรหรอกจ้ะเดี๋ยวแม่ถือเอง งานเราเองก็เยอะหนิไปเถอะๆ"
  "คะ..ครับๆ ฝากบอกซากุระด้วยนะครับว่า..ให้โทรมาหาบ้าง"
  "จ้าๆ โชคดีนะว่าที่ลูกเขย!" ฉันหันไปมองแม่ที่กำลังโบกมืออยู่
 
...
 
ฟิ้ว!!
  "ว้าย-!" อยู่ๆก็มีคนวิ่งเข้ามาเอามืออุดปากฉัน
  "พวกฉันเองๆ อย่ากรี้ดๆ!"
  "อื้อ!"
  "เกือบเห็นแล้วไงล่ะ!"
  "ทำไมต้องลักพาตัวฉัน?"
  "เพราะฉันไม่อยากให้คาคาชิเห็นชุดเจ้าสาวยังไงล่ะ! ตอนนี้เหลือแค่วัดตัวแกแล้วก็เย็บเก็บลายละเอียด" เท็นๆบอก
  "ฉันเลยขอให้แกมาที่บ้านเพราะวัดตัวแกด้วยเพื่อไม่ให้เป็นข้อผิดพลาดในงาน"
  "ยังนั้นเองหรอ?~" ฉันกลอกตาแล้วตอบไปกวนๆ
  "งานแต่งแกขอให้หวานเช้ายันขึ้นวันต่อไปเลย"
  "...."
  "อ้าว? ปกติต้องว่าไม่ใช่หรอวะ? ทำไมเงียบเฉย"
  "ฉันกังวลว่าอนาคตฉันจะไปรอดรึเปล่า"
  "รอดแน่ๆ อย่ากังวลกับเรื่องอนาคตสิมันจะบิดเบือนเพราะแกคิดนี่แหละ"
  "นี่ๆสาวๆมาช่วยแม่วัดตัวคุณนายฮาตาเคะหน่อยเร็ว"
  "คุณนาย? ฮาตาเคะ? อ๋อ~ ค่ะ!"
  "แม่! หนูยังไม่แต่งานสักหน่อย!"
  "เดี๋ยวก็แต่งอย่าบ่นเลยซากุระ"
  "เฮ่อ~"
 
Kakashi talk
  15:50
  "พ่อครับ"
  "มีอะไรหรอ?"
  "ผมแค่อยากรู้ว่าฝ่ายอุจิวะจะมีงานแต่งวันไหน"
  "ต้นเดือนเหมือนเรานี่แหละแต่ดูแล้วน่าจะจัดทีหลังเรา2วัน"
  'ถ้าเป็นอย่างนั้นงานแต่งของเราก็คง....'
  "มีอะไรรึเปล่า?"
  "เอ่อ...ผมคิดว่างานแต่งของเราควรเชิญอุจิวะมาด้วยจะได้ไม่เสียหน้าวงตระกูลน่ะครับ"
  "งั้นก็ดี"
  'ถ้าเป็นไปได้ อย่างน้อยก็คงต้องมีล่มกันแน่ๆ!"
ครืด~ครืด~
  "ซากุระ?... ฮัลโหล?" โทรมาทำไม?
(พี่คาคาชิ! นี่ฉันเองนะ! อิโนะๆ พี่มาที่บ้านยัยซากุระอีกทีได้มั้ย! โอ้ย! จะกัดมือทำไมล่ะยัยเถิก! รีบๆมาเลยนะคะ!- - -)
  ".....อะไรของยัยนี่? ไปๆกลับๆอยู่นั่นแหละ?!"
  "จะไปไหนอีกหรอคะ?"
  "เอ่อ...ไป..ไปเอาของที่บริษัทน่ะครับ แฮ่ๆ"(^_^||) คงต้องโกหกป้าเป็นครั้งที่2แล้วสินะ
  "อย่ากลับมาช้านะคะ"
 
  ณ บ้านของซากุระ
  "คาคาชิมาพอดีเลยเข้ามาก่อนสิลูก" หลังจากที่ลงจากรถได้ไม่นาน คุณแม่ก็ลากผมไปที่ห้องรับแขกพร้อมจับผมนั่ง
  "อ่ะ?! มีอะไรหรอครับ?" ยังไม่พอท่านยังเอามือมาปิดตาผมอีกต่างหาก
  "ลงมาสิ! จะช้าทำไม?!"
  "ช่วยอธิบายให้ผมฟังหน่อยได้มั้ยว่ามัน-"
  "....."
  "!! ซะ..ซากุระ..นี่เธอ.." ผมตกใจกับชุดดสีขาวที่รัดรูปช่วงบนส่วนช่วงร่างเป็นผ้าที่ดูแล้วมันบางเบาถึงกับขั้นทำให้มันพองฟูขึ้น ผมของเธอที่มสีีชมพูถูกมัดรวบเก็บเอาไว้อย่างหลวมๆ  "เขาจับฉันใส่ชุดนี้อ่ะ!"เธอทำแก้มป่องให้ผมเพื่อเป็นการฟ้องว่าเธอถูกหลอกให้มาที่นี่แล้วถูกจับตัว
  "สวย สวยมากๆเลยล่ะ" ผมพูดออกไปเพราะลืมตัว
  "เห? พี่พูดจริงๆหรอ?"
  "จริงสิ สวยมากกว่าตอนไหนๆเลยล่ะ"
  "หึ้ย! เขิน!(>////<)"
  "ทำเป็นกระดี๊กระด๊า!"
  "ได้ยินนะยะ!"
  "ช่างเหอะ นี่ถ้าอาจารย์ เอ้ย! คุณคาคาชิอยากเห็นสวยๆอย่างนี้อีกคงไม่มีแล้วล่ะ"
  "?"
  "เพราะว่าจะมีสวยมากกว่านี้อีกน่ะสิ!"
  "สำหรับซากุระน่ะก็สวยธรรมชาติอยู่แล้วล่ะ ไม่เห็นต้องแต่งอะไรเลย" ผมให้ความเห็นที่เป็นความจริงให้อิโนะที่กำลังยืนดูผลงานของตัวเอง
  "ถ้าคนมันสวยใส่อะไรก็สวยทุกครั้งที่ใส่นั้นแหละค่ะ" เท็นๆก็ออกความเห็น
  "นี่คาคาชิแต่งงานคราวนี้แขกคงมาทั้งประเทศเลยล่ะ"
  "ถ้าขนาดนั้นผมคงต้องทำงานหนักกว่าเดิมเป็นร้อยเท่าเลยล่ะครับ"
  "หึๆๆ อยากเห็นซากุระสวยเราเองก็ต้องหล่อด้วยเข้าใจมั้ยไม่ใช่เอาแต่ทำงานหาเงินเพื่อเอาใจแม่ยายกับพ่อตานะ"
  "เอิ่ม...คะ..ครับ" รู้สึกอายจังแฮะ
  "555 ไปดูชุดของตัวเองรึยังล่ะ?"
  "ยังเลยครับ ไม่มีเวลาเลย"
  "งั้นก็ไปดูเลยสิไปถ่ายรูปด้วย พรุ่งนี้เช้าทั้งสองคนต้องไปลางานหนึ่งวัน ไปถ่ายพรีเวดดิ้งด้วยกันทั้งคู่"
  "ถ่ายเลยหรอคะ? ไม่เร็วไปหรอ?"
  "รงเร็วอะไรล่ะ? อาทิตย์หน้าอาทิตย์สุดท้ายแล้วนะ ไหนต้องไปจองสถานที่รวมถึงการ์ดแต่งงาน แล้วก็การเตรียมพร้อมอีกนะลูก"
  "เชื่อก็ได้ค่ะว่ามันไม่เร็วเกินไป(-_-#)"
  "ไปๆๆ เร็วๆ"
  "แม่คะแล้วจะให้หนูใส่ชุดนี้ไปหรอคะ?"
  "ไปทั้งอย่างนี้นี่แหละ ไปเร็ว!"
  ระหว่างที่อยู่ในรถ ซากุระก็นั่งเล่นโทรศัพท์ของเธอเปิดเฟสบุ๊คแล้วไปที่ฟีดข่าว เธอเลื่อนไปเรื่อยๆก่อนจะสะดุดกับข่าวหนึ่ง เป็นข่าวที่เธอแถลงเรื่องงานแต่ง
  "เป็นอะไรรึเปล่า?"
  "เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร" 
  "งั้นก็แล้วไป อย่าเครียดนะไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร"
  "ค่ะ ฉันไม่เครียดหรอกฉันกลับดีใจด้วยซ้ำไปที่ข่าวออกมา"
  "หืม? เป็นไปได้ไง?"
  "ก็เพราะฉันจะได้แต่งงานกับคนที่ฉันรักยังไงล่ะ" เธอเขยิบมานั่งใกล้ๆผมแล้วกอดที่แขนพร้อมเอาแก้มมาถูไปถูมา
  "หึๆ ฉันเองก็ดีใจ"ผมเอามืออีกข้างจับมือของเธอเอาไว้ ผิวเนียนละเอียด มีกลิ่นหอมที่ติดตัวเป็นเอกลักษณ์นั้น มันทำให้ผมติดเธอมากขนาดไหน
  ฟอด~
  ผมหอมแก้มเธอเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เพราะเวลาที่มีให้กันมันลดลงเรื่อยๆ
  "นี่คิดว่าทำได้คนเดียวงั้นหรอ?"
  "นานๆทีได้อยู่กับเธอแบบใกล้ๆอย่างนี้นี่หน่า"
  "ฉันว่าเราก็อยู่บ้านเดียวกันนะ?"
  "เธอก็รู้ว่าฉันมีติดประชุมทุกครั้งก่อนกลับบ้านเกือบทุกวัน"
  "พี่ก็นอนกอดฉันทุกวันหนิ?"
  "พูดอะไรของเธอ?"(-//-!) มันใช่เรื่องที่ควรพูดต่อหน้าคนอื่นมั้ย!
  "อย่ามาเนียน~" ไม่ได้เนียนแต่อาย เข้าใจมั้ยเนี่ย?(-///-)
  "ฉันอายต่างหากล่ะ!"
  "ห้ะ? อาย? 555!"
  "อ้าวๆ เลิกอายเลิกขำกันได้แล้ว ถึงแล้วนะจ๊ะ บ่าวสาว"
 
Writer ไรท์ว่าไรท์จะแต่งเกินตอนที่50แน่เลย เปล่าหรอกมันแค่ยาว ความจริงเริ่มเรื่องต้องตอนที่4 ส่วนตอนที่1-2ทำให้รู้ว่า2คนนั้นเขาเลิกกันแล้วก็เป็นตอนแถมให้คู่เท็นๆกับเนจินะ ฝากติดตามเรื่องอื่นๆที่กำลังตามมานะจ๊ะเตรียมไว้หลายเรื่องอยู่~ ไปตามอ่านได้(จะค่อยๆทยอยลง) ไปละจ้า~

 

คำยืนยันของเจ้าของเรื่องสั้น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา